Tölvu­leikir voru lengi álitnir leik­föng fyrir börn eða áhuga­mál full­orð­inna sér­vitr­inga og nörda. Fyrstu til­raunir til að selja almenn­ingi leikja­tölvur hófust á átt­unda ára­tug síð­ustu aldar þegar fyr­ir­tæki á borð við Atari voru í far­ar­broddi.

Þessir frum­herjar glímdu við mikla byrj­un­arörð­ug­leika og óstöðugar vænt­ingar og eft­ir­spurn. Gæða­stjórnun var lítil sem engin og offram­boð á fjölda­fram­leiddum leikjum af mis­jöfnum gæðum leiddi til mik­illa svipt­inga á mark­aðnum. Iðn­að­ur­inn hrundi ítrekað með til­heyr­andi gjald­þrotum, fyrst árið 1977 og svo aftur 1983. 

Það var ekki fyrr en tæpum ára­tug eftir seinna hrunið að tölvu­leikja­fram­leiðsla náði aftur sömu veltu og hún hafði haft tíu árum áður. Mark­aðs­setn­ingin var enn þá miðuð við að um barna­leik­föng væri að ræða en það fór að breyt­ast hratt skömmu fyrir alda­mót.

Leikjakynslóðin vex úr grasi

Árið 1995 kom fyrsta Sony Playstation tölvan á markað en hún var kynnt til leiks sem leikja­tölva sem höfð­aði til …