Þessi grein birtist upphaflega í Stundinni fyrir meira en 5 árum.
Menning

HAM bjargaði Flosa

Eft­ir ára­tuga bar­áttu Flosa Þor­geirs­son­ar við þyng­lyndi og kvíða urðu al­var­leg kvíða­köst og al­gjört nið­ur­brot hans mesta bless­un. Í dag líð­ur hon­um vel og hef­ur fund­ið leið­ir sem virka í hans bar­áttu. Með hug­rænni at­ferl­is­með­ferð hef­ur Flosi skap­að hlið­ar­sjálf í höfð­inu á sér, skít­ug­an og ill­kvitt­inn Flosa í gervi kvíð­ans. Sá lýt­ur hins veg­ar í í lægra haldi fyr­ir rök­um Frök­en­ar Skyn­semi, í gervi greinds og sexí bóka­safnsvarð­ar.

HAM bjargaði Flosa
Ekki átakalaus ferð Þó glíman við geðræna sjúkdóma hafi sett sitt mark á líf Flosa er hann í dag hamingjusamur, ánægður og sáttur. Mynd: Heiða Helgadóttir
Freyr Rögnvaldsson
ritstjorn@heimildin.is

„Ég hef glímt við geðræna erfiðleika eiginlega alla tíð, bara frá því ég man fyrst eftir mér. Ég missti föður minn í sviplegu slysi þegar ég var átta ára gamall og ég hugsa að það hafi haft rosaleg áhrif. Við vorum mjög nánir. Pabbi var að vinna í Vegagerðinni, á hjólaskóflu, og það hrundi úr veginum og skóflan valt út af. Hann fékk vonda höfuðáverka og lifði það ekki af. Þetta var árið 1976 og það var engin áfallahjálp, engin sálfræðiteymi eða neitt. Það var ekkert.

Fyrir átta ára strák hrynur veröldin algjörlega, maður hefur enga andlega burði til að takast á við svona. Það var engin hjálp í mömmu, því hún fékk áfall líka. Ég rek þetta mikið til þess. Síðan ég man eftir mér hef ég því glímt við þunglyndi.“

Þetta er frásögn Flosa Þorgeirssonar, sem best er þekktur sem gítarleikarinn í hljómsveitinni HAM. Flosi hefur sem fyrr …

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.
Efnisorð

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
4
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
4
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár