Við létum þar staðar numið síð­ast við myndir okkar af Stein­grími J. Sig­fús­syni, að þar væri ósagt frá stærstu málum á ferli hans.

For­manns­kjöri í Alþýðu­banda­lag­inu. Stofnun Vinstri grænna, áköfu daðri við Sjálf­stæð­is­flokk­inn, rík­is­stjórn­ar­myndun eftir Hrun, þar sem hann horfði á þing­flokk­inn sinn þunn­skip­ast smám saman og rík­is­stjórn­ina verða að minni­hluta­stjórn. Og einu litlu Icesave-máli.

En af því að hér er ekki ætl­unin að skrifa ævi­sögu Stein­gríms – og þol­in­mæði okkar er ekki tak­marka­laus – hlaupum við nú hratt yfir sögu.

Tap í formannskjöri

Þegar Ólafur Ragnar Grímsson lét af emb­ætti sem for­maður Alþýðu­banda­lags­ins árið 1995 upp­hófst erf­iður for­manns­slagur í flokknum. Hann háðu Margrét Frí­manns­dóttir, sem hafði verið þing­flokks­for­maður, og Stein­grímur, sem hafði líka verið þing­flokks­for­maður, en einnig ráð­herra í þrjú ár og vara­for­maður flokks­ins.

Í síð­ustu grein nefndum við sér­kenni­legt mál, þar sem Stein­grímur sem land­bún­að­ar­ráð­herra lagð­ist í óvenju­lega her­ferð gegn eig­in­manni Mar­grétar, Jóni Gunnari Ottós­syni, sem var …