Útgöngubann. Hugtakið vekur ósjálfrátt hugrenningatengsl við herlög, stríðsástand og jafnvel harðstjórn.

Það gildir samt ekki í þetta skipti.

Og þó.

Ástandið er miklu alvarlegra víða í Evrópu þar sem fjöldi fólks er veikur, en andrúmsloftið í sjávarþorpinu mínu á Spáni er býsna sérkennilegt.

Draugabær er klisja, en samt sönn lýsing. Göturnar eru auðar, þar sem áður var hæfilega fjölskrúðugt mannlíf.

Við megum kaupa í matinn og fara í apótekið, en annars skulum við vera heima. Og Spánverjar eru ekkert að djóka þegar kemur að útgöngubanni.

Ég hitti Ramón í búðinni. Hann er grunnskólakennari á eftirlaunum og vinnur mig alltaf í pool.

„Þetta var líka svona hjá Frankó. Þeir hafa engu gleymt,“ sagði hann og nikkaði höfðinu í átt að Guardia Civil lögreglubílnum skáhallt fyrir utan.

Guardia CivilAlríkislögreglumaður á tómum götum Burgos, Norður-Spáni, eftir útgöngubann.

Mynd: CESAR MANSO / AFP

Guardia Civil

Það er sérstök deild innan lögreglunnar, allt …