„Ég dáist að fólki eins og mömmu“

Börn bera aldrei ábyrgð á eigin lífs­kjörum. Engu að síður eru þau sá þjóð­fé­lags­hópur sem líður einna mest fyrir fátækt for­eldra sinna, óháð því hvaða ástæður eru fyrir henni. Fátækt í æsku hefur marg­vís­leg áhrif á lífs­hlaup fólks og þegar börn líða skort og hafa til dæmis ekki tæki­færi til að halda upp á afmæli, bjóða vinum heim, fá ný föt eða eiga sömu áhuga­mál og jafn­aldrar þeirra, er hætta á að þau verði félags­lega ein­angruð. Þar með hafa ekki öll börn sömu mögu­leika á að njóta rétt­inda sinna. Þá hafa rann­sóknir sýnt að börnum af efna­minni heim­ilum er hætt­ara en öðrum börnum við að verða fyrir kyn­ferð­is­of­beldi. Um 10% íslenskra barna búa á heim­ilum þar sem tekjur eru undir lág­tekju­mörkum. Á Íslandi eru rúm­lega 85.000 börn á aldr­inum 0-18 ára og því búa um 8.500 börn við þessar aðstæður.

Þrjú þess­ara barna segja sögu sína í við­tali við Stundina. Þau vilja ekki koma öll fram undir nafni. For­eldrar þeirra, sem sjálf ólust upp við fátækt, ótt­ast að börnin þeirra muni fest­ast í fátækra­gildru. Þau eru farin að venj­ast þessu ástandi, þau þekkja ekk­ert annað,“ segir ein móð­irin. Hér er fyrsta við­talið birt, en þar segir Heiðar Hild­ar­son, 18 ára drengur frá aðstæðum sínum. 

Oft lítill matur í ísskápnum 

„Ég hef alist upp við fátækt. Mamma er öryrki og er ein með okkur bræð­urna. Hún hefur aldrei haft neitt á milli hand­anna en hefur reynt að láta okkur ekki finna fyrir því. Við höfum fengið mikla hjálp frá öðrum; ömmu og afa, frænd­fólki og hjálp­ar­stofn­unum. Oft kom fyrir að það var lít­ill matur í ísskápnum. Mamma pass­aði alltaf að ég fengi að borða, þá borð­aði hún minna. Stundum fórum við í mat til ömmu og afa þegar við áttum lítið.

„Mamma pass­aði alltaf að ég fengi að borða, þá borð­aði hún minna“

Við höfum alltaf fengið aðstoð frá Hjálp­ar­starfi kirkj­unnar og fengið þar mat og föt.