Það var í senn tíma­bært og nauð­syn­legt verk að skrifa um snjó­flóðið sem skall á Flateyri árið 1995 með þeim skelfi­legu afleið­ingum að 20 manns fór­ust. Flóðið kost­aði ekki aðeins fjölda manns­lífa. Höggið á sam­fé­lagið var slíkt að það hefur ekki náð sér síðan. Fjöldi manns flutti í burtu og kom sér fyrir á stöðum þar sem sárar minn­ing­arnar voru ekki eins yfir­þyrm­andi. Á meðal hinna brott­fluttu var Sóley Eiríks­dóttir, sem var grafin upp úr rústum heim­ilis síns. Hún var 11 ára og þurfti að sjá á bak systur sinni, Svönu, sem fórst í flóð­inu ásamt Halldóri Ólafs­syni, vini sínum.

Í bók­inni tekst sér­stak­lega vel að lýsa aðdrag­anda snjó­flóðs­ins, atburð­inum sjálfum, og leit­inni að fólki í rúst­unum. Þarna er margt fólk að segja sögu sína úr hörm­ung­unum í fyrsta sinn. Lyk­ill­inn að því er að Sóley deilir reynslu og sorg með fólk­inu. Henni er því treyst fyrir sög­unni.

Fjölskyldugata

Ótal margar per­sónur koma við sögu. Hugs­an­lega er flókið fyrir þann sem ekki þekkir til að kom­ast inn í málið. Það er því þarft að Sóley er óspör á að kynna fólk til leiks og skil­greina það út frá sjálfri sér. Sjálf bjó hún við Unn­ar­stíg sem var eins konar fjöl­skyldu­gata. Þrír bræður bjuggu við göt­una, þeirra á meðal faðir Sóleyjar. Tveir misstu börn sín þegar húsin splundr­uð­ust þessa örlaga­nótt.