Skúli Magn­ús­son, dóm­ari við Hér­aðs­dóm Reykja­víkur og for­maður Dóm­ara­fé­lags Íslands, segir mál­flutn­ing Áslaugar Björg­vins­dóttur, fyrr­ver­andi hér­aðs­dóm­ara, ekki til þess fall­inn að bæta dóm­stóla­kerfið á Íslandi. Þótt kerfið sé ekki full­komið og ýmis­legt megi betur fara sé ekki inni­stæða fyrir þeim alvar­legu ásök­unum sem hún hafi sett fram. Ekkert sem fram komi í umfjöllun Stund­ar­innar eða mál­flutn­ingi Áslaugar Björg­vins­dóttur gefi til­efni til að ætla að dóm­stóla­kerfið á Íslandi sé mein­gallað eða ekki trausts­ins vert.

Mynd: Stundin

Stundin ræddi við Skúla Magn­ús­son vegna frétta­skýr­ingar um dóm­stóla­kerfið, stjórn­sýslu þess og innra eft­ir­lit, sem birt­ist í síð­asta tölu­blaði. Í við­tal­inu bregst Skúli meðal ann­ars við harðri gagn­rýni Áslaugar Björg­vins­dóttur, fyrr­ver­andi dóm­ara. Áslaug lét af emb­ætti í fyrra, en árið áður hafði komið til harðra deilna milli hennar og Ingi­mundar Ein­ars­sonar, dóm­stjóra í Reykja­vík, sem urðu til þess að að Dóm­stóla­ráð tók starfs­hætti dóm­stjór­ans til skoð­unar. Áslaug Björg­vins­dóttir hefur lýst mál­inu sem skóla­bók­ar­dæmi um brotala­mir í stjórn­sýslu og innra eft­ir­liti dóm­stóla­kerf­is­ins, enda hafi þar allar helstu máls­með­ferð­ar­reglur stjórn­sýslu­rétt­ar­ins verið brotnar, meðal ann­ars meg­in­reglan um van­hæfi.

Segist hafa reynt að miðla málum

Í Stund­inni er haft eftir Áslaugu: „Í aðdrag­anda og undir rann­sókn dóm­stóla­ráðs á dóm­stjór­anum í Reykja­vík afhjúpað­ist m.a. að allir sem áttu að verja sjálf­stæði dóms­valds og dóm­ara, þ.e. dóm­stóla­ráð og stjórn dóm­ara­fé­lags­ins, gerðu það ekki vegna eigin hags­muna.“

Um þetta segir Skúli:

„Það er ekki rétt sem haft er eftir Áslaugu Björg­vins­dóttur, fyrr­ver­andi hér­aðs­dóm­ara, í umfjöllun Stund­ar­innar að hún hafi ekki fengið neins konar stuðn­ing frá dóm­ara­fé­lag­inu þegar hún átti í ágrein­ingi við dóm­stjór­ann í Reykja­vík. Hið rétta er – og nú ræði ég þetta mál vegna þess að það hefur þegar verið rætt opin­ber­lega og myndi ekki gera það að öðrum kosti – að dóm­stjór­inn í Reykja­vík gerði þá kröfu þegar hún sótti um veik­inda­leyfi á grund­velli vott­orða, að hún sætti skoðun trún­að­ar­læknis. Ég sem for­maður Dóm­ara­fé­lags­ins fylgd­ist með þeim ágrein­ingi, ég reyndi að miðla málum og hafði síðan frum­kvæði að því að dóm­stóla­ráð tæki reglur um aðkomu trún­að­ar­lækna að dóm­urum til skoð­unar og skýrði þær til fram­tíðar.