Jólafastan er hafin og margir farnir að huga að jólamatnum en hinir eru líka margir sem þurfa ekkert að gera það sérstaklega því að hann er fyrirfram ákveðinn og er sá sami ár eftir ár. Líklega er fólk aldrei eins fastheldið á venjur og hefðir og einmitt um jólin og það kemur ekki síst fram í jólamatnum. Það verður að vera hamborgarhryggur (eða rjúpur eða pörusteik eða eitthvað annað) því annars koma ekki jól. Það verða að vera brúnaðar kartöflur og Waldorfsalat eða eplasalat eða bleika salatið hennar Stínu frænku því annars koma ekki jól. Það verður að vera grjónagrautur í forrétt eins og var alltaf hjá ömmu – þótt engum finnist reyndar neitt varið í hann – því annars koma ekki jól. Hefðirnar eru margar og misjafnar en víða mjög fastar í sessi.

Samt er það nú svo að flestir sem lent hafa í því að eitthvað hefur klikkað – rafmagnið fór eða það fengust engar rjúpur eða grjónagrauturinn brann við eða það gleymdist að kaupa eitthvert bráðnauðsynlegt hráefni í bleika salatið – viðurkenna eftir á að jú, jólin hafi nú komið samt sem áður. Stundum kemur líka í ljós, þegar fjölskyldan fer að ræða málin, að í rauninni eru allir sáttir við að breyta út af einhverjum jólahefðum og hafa bara haldið að allir hinir vildu hafa það svona.