Hrunið á Íslandi varð til þess að þús­undir Íslend­inga pökk­uðu saman eigum sínum og flutt­ust búferlum utan. Í þeim flutn­ingum var Noregur vin­sælt land til þess að skjóta niður nýjum rótum og byrja lífið upp á nýtt; skuld­laus og án allra áhyggja. Ein­hverjir flúðu skuldir á meðan öðrum hugn­að­ist ekki sá raun­veru­leiki sem blasti við eftir að fjár­mála­kerfi lands­ins bók­staf­lega bræddi úr sér. Sumir end­uðu á leigu­mark­aði eftir að hafa misst húsin sín sem keypt voru með erlendum mynt­körfum á meðan aðrir ein­fald­lega end­uðu á göt­unni. Draumur um nýtt upp­haf í svo til óþekktu landi var heill­andi en eins og Stundin hefur kom­ist að hefur sá draumur breyst í martröð fyrir fjöl­marga Íslend­inga.

Samkvæmt hinni norsku hag­stofu voru 9.573 Íslend­ingar með skráða búsetu í Noregi þann 1. jan­úar síð­ast­lið­inn og er það fjölgun frá því í fyrra þegar 9.218 voru þar skráðir. Í lang­flestum til­vikum er um að ræða harð­dug­lega, vinnu­sama og ábyrga Íslend­inga en það hefur þó færst í auk­ana að ein­hver hluti þeirra kemst í kast við lögin eða lendir í miklum skuldum sem þeir ein­fald­lega ráða ekki við. Þeim Íslend­ingum sem lenda í vand­ræðum í Noregi má að stórum hluta skipta upp í tvo hópa. Annars vegar þeir sem hafa á óábyrgan hátt stofnað til skulda sem þeir hvorki ráða við né höfðu aldrei ætlað að greiða og hins vegar þá sem norsk yfir­völd hafa þurft að hafa afskipti af vegna ýmissa mála er við koma barna­vernd þar í landi.