Ég hef búið í Kaup­manna­höfn í rétt tæpan ára­tug, eða öll mín full­orð­insár. Hér keypti ég mína fyrstu íbúð, sótti mér fram­halds­menntun og eign­að­ist fjöl­skyldu. Við eigum litla íbúð hér í borg sem við greiðum 1 pró­sent óverð­tryggða vexti af. Það þýðir að höf­uð­stóll láns­ins hækkar aldrei, heldur lækkar jafnt og þétt við hverja greiðslu til bank­ans. Í hverjum mán­uði eign­umst við því smátt og smátt meira í íbúð­inni. Vaxta­greiðslur hús­næð­is­lána má svo telja fram í skatt­skýrslu og fá að hluta til end­ur­greiddar í formi afsláttar af tekju­skatti.

Íbúðin okkar er lítil, aðeins rúmir 50 fer­metrar og tveggja her­bergja, þrátt fyrir að við séum brátt fjög­urra manna fjöl­skylda. Það er alvana­legt í stór­borgum að búa smátt og það þykir bæði sjálf­sagt og eðli­legt hér. Það er engin sam­fé­lags­leg pressa á stórt og íburða­mikið hús­næði, heldur er þvert á móti litið jákvæðum augum á nægju­semi og hóf. Það er ódýrt að búa smátt, færri fer­metrar þurfa færri hús­muni og minni orku­nýt­ingu. 

Þétt byggð veitir líka rek­star­for­sendu fyrir fjöl­breytta þjón­ustu enda er hverfið okkar, líkt og öll önnur hverfi í Kaup­manna­höfn, full­kom­lega „göngu­fært“. Það þýðir að öll grunn­þjón­usta er í innan við 10 mín­útna göngu­færi og engin þörf er á bíl fyrir vel flest fólk. Fyrir utan blokk­ina okkar,