Þórður býr núna í Ung­verja­landi þar sem hann leggur stund á nám í lækn­is­fræði. Hann hefur alltaf verið góður náms­maður en í kjöl­far slyss­ins glímdi hann við erf­ið­leika sem höfðu áhrif á náms­fram­vind­una. Aldrei hefur þó hvarflað að honum að gefa drauma sína upp á bát­inn.

Þegar þetta gerð­ist hafði Þórður aldrei lent í neinum vand­ræðum, hvorki í umferð­inni né líf­inu. Það tók hins vegar ekki nema eitt augna­blik að breyta öllu. Augna­blikið sem hann bakk­aði á gamla konu sem lést af völdum áverk­anna.

Þegar hann hugsar til baka birt­ist þessi dagur honum eins og bíó­mynd, en á næt­urnar eru draum­arnir lík­ari hryll­ings­mynd og hann vaknar upp með and­fælum og þessa spurn­ingu á vör­unum: „Er ég þá morð­ingi?“

„Fólk áttar sig ekki alltaf á því hvað það þarf stundum lítið til,“ segir hann. „Það er ekki alltaf ofsa­akstur eða glanna­skapur sem veldur umferða­slysum. Almennt þykir sjálf­sagt að fá bíl­próf en við gleymum því stundum hvað það er gíf­ur­leg ábyrgð að aka öku­tæki. Ég ætl­aði alltaf að vera fyr­ir­myndaröku­maður sem færi eftir lögum og reglum, en svo er ég að bakka rólega út úr stæði þegar slysið varð og líf­sneist­inn hvarf. Slys gera aldrei boð á undan sér.“