Auður Adams­dóttir, kenn­ari,mat­gæð­ingur og berja­kona er lunkin við að búa til góðar sultur og býr sjálf til fal­lega miða á sultu­krukk­urnar sem hún föndrar við að mála á. Auður er alin upp við nokkra til­rauna­mennsku í sultu­gerð á sínu æsku­heim­ili og fór fjöl­skyldan árlega til berja auk þess sem móðir hennar not­aði bæði ber og gul­rætur úr garð­inum til að sulta úr. Sjálf byrj­aði Auður að sulta á milli tví­tugs og þrí­tugs og gerði þá fyrst rabar­bara­sultu, sem hún gerir enn, auk blá­berja­sultu úr aðal­blá­berjum, rifs­hlaup og rifs­berja­sultu.

Aðal­blá­berja­sultaAuður sækir bestu berin gjarnan á Snæ­fells­nesið eða Vest­firð­ina.

Mynd: Heiða Helga­dóttir

„Ég held ég hafi hringt í mömmu nokkrum sinnum á meðan til að spyrja ráða þegar ég gerði fyrst sultu. Það tekur langan tíma að gera góða sultu og mér fannst það þá taka ægi­lega langan tíma en ég er orðin mun þol­in­móð­ari í dag. Síðan man ég var þegar sultan var komin ofan í glösin að þá var ég fúl yfir því að þetta var ekki réttur litur en lit­ur­inn hjá mömmu var mun dekkri. Ég fór í miklar pæl­ingar og fór t.a.m. að halda að þetta væri pott­ur­inn því þegar mamma lag­aði sultu not­aði hún svona emiler­aðan pott sem ég átti ekki. En lík­leg­ast hafði ég bara ekki enst nógu lengi til að fá sult­una nógu dökka og góða,“ segir Auður í léttum dúr og bætir því við að móðir hennar hafi ein­göngu sett sultu á stórar krukkur og svo hafi hún verið sett í skálar til að bera hana fram. (Hér otar Auður að blaða­manni kexi með hind­berja­sultu gerða úr frosnum hind­berjum, sykri, sultu­hleypi og hálfri sítrónu, sem hún á oft í ísskápnum og er bæði ein­föld og að sjálf­sögðu mun betri en sú sem keypt er úti í búð.)