Sigríður María Egilsdóttir, varaþingmaður Viðreisnar, nýtti jómfrúarræðu sína í ákall til Alþingis um ábyrgð og traust.
„Í nágrannalöndum okkar segja ráðherrar af sér þegar þeir fóru með ráðuneytissíma til útlanda án þess að tilkynna það, eða því þeir höfðu ekki greitt útvarpsgjaldið þarlendis.“
Svo hljóðar í jómfrúarræðu Sigríðar Maríu Egilsdóttur, varaþingmanns Viðreisnar, en hún sat sinn fyrsta þingfund 24. september síðastliðinn.
Í ræðunni setur hún sérstaka áherslu á traust. Almenningur hefur lítið traust til Alþingis og er mikilvægt að þjóðkjörnir fulltrúar taki ábyrgð á embættisgjörðum sínum, hvort sem það sé með afsögn eða einfaldlega með því að játa mistök sín.
Alþingismenn hafi fundið sér íslenska þýðingu á orðinu ábyrgð, þeir snúi frekar baki í vindinn og bíði eftir að hann lægir. „En almenningur vill sjá kjörna fulltrúa þurfa að sæta sömu ábyrgð og hann þarf sjálfur að gera í eigin störfum.“
Ábyrðgarleysi alþingismanna gæti orðið til þess að almenningur missi ekki bara traust á þeim, heldur einnig á reglunum sjálfum sem alþingismenn setja.
Hún lauk ræðu sinni með ákalli til Alþingis, ef þingmenn vilja endurreisa traust fólks á Alþingi, þá verður fólk að taka öðruvísi á málunum.
Lesa má ræðu Sigríðar hér að neðan í heild sinni.
Virðulegi forseti. Ég sat minn fyrsta þingfund í gær og það er ljóst hvað er hv. þingmönnum ofarlega í huga þessa dagana, traust eða öllu heldur skortur á því. Það er kannski ekki að undra. Traust fólks til stjórnmálamanna er í sögulegu lágmarki. Í nágrannalöndum okkar segja ráðherrar af sér af því að þeir fóru með ráðuneytissíma til útlanda án þess að tilkynna það eða þeir höfðu ekki greitt útvarpsgjaldið þarlendis.
Hér á landi virðast hins vegar þjóðkjörnir fulltrúar geta keyrt því sem nemur 36 sinnum hringinn í kringum landið á kostnað skattgreiðenda, haldið þjóðhátíðarfundi sem fara 100% fram úr kostnaðaráætlun, orðið uppvísir að því að brjóta lög við skipun dómara án þess að svo mikið sem biðjast afsökunar. Ekki misskilja mig þó, ég býst ekki við hópuppsögnum að ræðu minni lokinni en það er heldur ekki ætlunin með henni.
„Hugtakið ábyrgð virðist hins vegar hafa tekið sér alveg séríslenskt form.“
Það sem ég kalla hins vegar eftir er að við tökum ábyrgð á embættisgjörðum okkar. Sú ábyrgð getur tekið sér mörg form, hvort sem það er með afsögn eða með því að játa mistök og sýna iðrun. Hugtakið ábyrgð virðist hins vegar hafa tekið sér alveg séríslenskt form. Hér hefur myndast sú hefð að snúa einfaldlega baki í blásandi vindinn og bíða síðan þegjandi þar til vindinn lægir. En almenningur vill sjá kjörna fulltrúa þurfa að sæta sömu ábyrgð og hann þarf sjálfur að gera í eigin störfum og endurnýjað umboð er ekki hvítþvottur. Það sýnir dvínandi traust á Alþingi, löggjafanum sjálfum sem setur hér leikreglurnar, dvínandi traust sem leiðir að lokum til þess að fólk missir traust á sjálfum reglunum sem við reynum að setja hér.
Ef við viljum virkilega endurreisa traust fólks á Alþingi og framkvæmdarvaldinu þurfum við að taka öðruvísi á málunum. Það er einungis þegar við sjálf förum að sýna starfi okkar og stöðu tilhlýðilega virðingu sem við getum farið að kalla eftir trausti.
Athugasemdir