Jahá, svo þið haldið að heimurinn sé stór?

Þá skal ég nú sanna fyrir ykkur, héðan frá Kaupmannahöfn, að svo er aldeilis ekki.

Þvert á móti er heimurinn agnarlítill.

Ég þekki ekkert mjög marga hér í Kaupmannahöfn en best þekki ég náttúrlega fósturson minn Gísla og fjölskyldu hans sem hér hafa búið í nokkur ár.

Þegar ég kom til Kaupmannahafnar um daginn voru þau að vísu í sumarheimsókn á Íslandi en komu svo fyrir fáeinum dögum hingað út aftur.

Ég var í heimsókn hjá þeim í fyrrakvöld. Afastelpan Bríet var þá farin að hlakka til að ná í hamsturinn sinn. Meðan þau fóru til Íslands hafði gæludýrið nefnilega verið í pössun hjá einhverju íslensku vinafólki sem ég þekkti nú ekkert, en nú stóð til að ná sem fyrst í hamsturinn.

Nema hvað seint í gærkvöldi fór ég út að hjóla. Ég hjólaði ekkert voðalega langt en alla vega um slóðir sem ég þekkti ekki neitt.

Þá gerðist það að ég fór full hastarlega niður tröppur og keðjan fór af fremra tannhjólinu.

Ég fór að bisa við að koma henni á en það gekk undarlega illa.

Það var eitthvert trix sem ég kunni bersýnilega ekki.

Þá komu tveir karlar hjólandi, annar kannski um þrítugt hinn ívið eldri. 

Þeir buðust strax til að hjálpa mér og sá yngri áttaði sig á trixinu.

Það var að taka keðjuna af báðum tannhjólunum og smeygja henni svo fyrst upp á það fremra. Þá var hægur vandi að þræða það aftara líka.

Þetta er samt ekki sagan, þótt alltaf sé í sjálfu sér gaman að hitta hjálpfúst fólk.

Sagan er sú að ég var þarna semsagt staddur seint um kvöld í ókunnugu hverfi og lítt kunnuglegri borg og yngri maðurinn stoppaði þegar hann sá að ég var í vandræðum og spurði:

„Kan jeg hjælpe?“

Og svo þegar ég leit upp frá því að bogra yfir hjólinu, skipti þá ekki maðurinn yfir í íslensku og sagði glaðlega:

„Nei heyrðu, ég kannast við þig. Hann Gísli var einmitt hjá okkur í heimsókn áðan. Bríet var að ná í hamsturinn sinn.“