Jahá, svo þið haldið að heim­ur­inn sé stór?

Þá skal ég nú sanna fyrir ykkur, héðan frá Kaup­manna­höfn, að svo er aldeilis ekki.

Þvert á móti er heim­ur­inn agn­ar­lít­ill.

Ég þekki ekk­ert mjög marga hér í Kaup­manna­höfn en best þekki ég nátt­úr­lega fóst­ur­son minn Gísla og fjöl­skyldu hans sem hér hafa búið í nokkur ár.

Þegar ég kom til Kaup­manna­hafnar um dag­inn voru þau að vísu í sum­ar­heim­sókn á Íslandi en komu svo fyrir fáeinum dögum hingað út aftur.

Ég var í heim­sókn hjá þeim í fyrra­kvöld. Afastelpan Bríet var þá farin að hlakka til að ná í hamst­ur­inn sinn. Meðan þau fóru til Íslands hafði gælu­dýrið nefni­lega verið í pössun hjá ein­hverju íslensku vina­fólki sem ég þekkti nú ekk­ert, en nú stóð til að ná sem fyrst í hamst­ur­inn.

Nema hvað seint í gær­kvöldi fór ég út að hjóla. Ég hjólaði ekk­ert voða­lega langt en alla vega um slóðir sem ég þekkti ekki neitt.

Þá gerð­ist það að ég fór full hast­ar­lega niður tröppur og keðjan fór af fremra tann­hjól­inu.

Ég fór að bisa við að koma henni á en það gekk und­ar­lega illa.

Það var eitt­hvert trix sem ég kunni ber­sýni­lega ekki.

Þá komu tveir karlar hjólandi, annar kannski um þrí­tugt hinn ívið eldri. 

Þeir buð­ust strax til að hjálpa mér og sá yngri átt­aði sig á trix­inu.

Það var að taka keðj­una af báðum tann­hjól­unum og smeygja henni svo fyrst upp á það fremra. Þá var hægur vandi að þræða það aft­ara líka.

Þetta er samt ekki sagan, þótt alltaf sé í sjálfu sér gaman að hitta hjálp­fúst fólk.

Sagan er sú að ég var þarna sem­sagt staddur seint um kvöld í ókunn­ugu hverfi og lítt kunn­ug­legri borg og yngri mað­ur­inn stopp­aði þegar hann sá að ég var í vand­ræðum og spurði:

„Kan jeg hjælpe?“

Og svo þegar ég leit upp frá því að bogra yfir hjól­inu, skipti þá ekki mað­ur­inn yfir í íslensku og sagði glað­lega:

„Nei heyrðu, ég kann­ast við þig. Hann Gísli var einmitt hjá okkur í heim­sókn áðan. Bríet var að ná í hamst­ur­inn sinn.“