Á síð­ast­liðnum árum hefur Rósa Ómars­dóttir skapað sér sér­stöðu í íslensku sviðs­lista­sen­unni. Hún vinnur á mörkum list­forma en dans­inn er frum­efnið. Síðasta stóra verk­efni hennar var Molta sem sýnd var í Gerð­ar­safni fyrir tveimur árum. Sýningin var til­nefnd til Grímu­verð­launa árið 2024 sem sýn­ing árs­ins og Rósa hreppti verð­launin sem dans­höf­undur árs­ins. Í Moltu beindi hún augum sínum að nátt­úr­unni, mold­inni og rót­inni. Í Sér­stæð­unni leysir hún upp öll form­föst efni og leiðir áhorf­endur inn í óra­víddir alheims­ins og kjarna mann­eskj­unnar.

En líkt og með önnur verk Rósu þá er ekki allt sem það sýn­ist. Samkvæmt lýs­ingu á Sér­stæð­unni stígur Inga Huld Hákon­ar­dóttir inn í hlut­verk Veru sem syngur „um til­vist sína eftir að hafa yfir­gefið lík­amann og hlaðið sér upp á alnetið.“ Þar lifir Vera ein­ungis sem raf­slóði af hugs­unum, minn­ingum og til­finn­ingum. Inga Huld hefur sterka nær­veru á leik­svið­inu, sem þakið er vatni og umkringt myrkri, og …