Arnór, Óli Gunnar og Vigdís eru í krísu, ekki mið­aldra­krísu heldur fjórð­ungskrísu. Rétt um þrí­tugt standa þau á tíma­mótum, ekki lengur ung­lingar heldur á hrað­leið að verða full­orðin. Gallinn er sá að þau hafa ekki hug­mynd um hvað þau vilja verða þegar þau eru orðin stór. Ekki hug­mynd er sam­sköp­un­ar­verk þeirra þriggja og sam­starfs­verk­efni Gafl­ara­leik­húss­ins með Borg­ar­leik­hús­inu.

Ekki hug­mynd er til­raun Arnórs Björns­sonar, Óla Gunnars Gunn­ars­sonar og Vigdísar Haf­liða­dóttur að skoða og tjá sig um til­vist­ar­kreppu ungs fólks í nútíma­sam­fé­lagi. Fram­tíðin er kannski þeirra en þau hafa ekki hug­mynd um hvað hún ber í skauti sér eða hvað þau vilja, en þau telja sig vita hvað þau eigi að vilja. Áhyggjur þeirra hverf­ast helst um menntun, vinnu, íbúð­ar­kaup, ást og barn­eignir. 

Íslend­ingar eru hjarð­þjóð. Þjóð sem elskar neyslu­tengt hópefli. Nýjasta græjan, nýjasta tískan, nýjasta matar­æðið, nýjasta áhuga­málið, nýjasta nám­skeiðið, nýjasti bíll­inn, nýjasta inn­rétt­ingin ... Unga kyn­slóðin er ekki …