Á sunnudagsmorgni í nóvember hringja kirkjubjöllur víðs vegar um bæinn og í Vesturbæ Reykjavíkur sem og annars staðar gerir trúrækið fólk sér leið í messu. Það er nokkuð milt veður miðað við árstíma þegar blaðamaður, sem hefur ekki sótt messu áður á fullorðinsaldri, sest aftast í kirkjuskipinu.
Háskólakórinn, sem á að syngja í messunni, er að æfa sig áður en athöfnin hefst og kórstjórinn spilar undir á orgel. Þegar klukkuna fer að draga nær ellefu fer fólk að tínast inn. Eldra fólk í bland við mjög ung börn sest víðs vegar á bekkina og bíður þess að guðsþjónustan hefjist. Inn ganga líka meðlimir hóps sem er hvorki gamall né á barnsaldri. Tveir hávaxnir ungir karlmenn setjast fyrir miðju. Þeir eru klæddir hversdagslega, í inniskó og strigaskó.
Skúli Sigurður Ólafsson, sóknarprestur Neskirkju, segir við Heimildina að hann hafi orðið var við aukna aðsókn ungs fólks, einkum drengja, í kirkjuna eftir …
Hinsvegar er ekki allt rétt sem stendur í Biblíunni. Það er til dæmis ekki til nein sönnun fyrir tilvist Guðs eða guða, eins og ýjað er að í Biblíunni að séu til.
Varðandi spurninguna sem borin er upp fremst í þessari grein um hvað yrði um mann eftir að maður dæi, þá er því til að svara að maður hverfur algjörlega. Það eina sem verður eftir er dautt lífrænt efni í formi líkama. Allar frumur líkamans deyja. Öll starfsemi þeirra hættir. Allar minningarnar sem voru bundnar í heilafrumunum eyðileggjast. Minningarnar eru það sem fólk kallar stundum anda sinn eða sjálf og þegar þær eyðileggjast þá eyðileggst líka andinn eða sjálfið.
Það er vissulega harðneskjulegt að maður hverfi bara aftur, eins og það var nú gaman að fæðast.