Það er sól­skin og sum­ar­blár him­inn. Ég sit í aft­ur­sæt­inu á troð­fullum, gömlum Land Cruiser sem hoss­ast um á grófum mal­ar­vegi inn að jök­ul­sporði Breiða­merk­ur­jök­uls. Út um fram­rúð­una sé ég áfanga­stað­inn. Tign­ar­leg, blá og fjar­ska­fal­leg fjöll – eða raunar jök­ul­sker. Tindar sem stinga sér upp úr Vatna­jök­ul­sísnum eins og kollar að koma upp úr kafi. Þetta eru hin ein­stöku Esju­fjöll. 

Þau virð­ast ekki svo fjar­læg þegar jepp­anum er lagt í jök­ul­garð­inum. En það er samt sem áður nokkurn veg­inn heill skrið­jök­ull sem þarf að þvera til að kom­ast að þeim. Og skrið­jöklar hafa aldrei verið þekktir fyrir að leyfa þeim sem um þá ferð­ast að æða beint af augum. Fremur fyrir ævin­týri og áskor­anir. Fyrir bláar sprungur sem teygja sig út jök­ul­dal­ina, drullug og odd­hvöss jök­ul­drýli, ár sem flæða og ferð­ast sikk-sakk eins og snákar og djúpa svelgi þar sem vatnið foss­ast síðan niður, djúpt inn í iðrar jök­uls­ins …