Ég er frá Úkraínu og hef búið á Íslandi í eitt og hálft ár. Þetta er fyrsta starfið mitt á Íslandi, hér á kaffi­hús­inu á Kjar­vals­stöðum. Ég kann vel við mig hérna, hér get ég kynnst íslenskri menn­ingu og fólk­inu, ég reyni að tala og skilja íslensku og fólkið og hug­ar­far þess. Þetta er alveg nýtt fyrir mér. Þetta er áskorun að tala tungu­málið en fólkið hér hjálpar mér. Ég átti íslenskan kærasta en við erum nýhætt saman. Svona er lífið bara.   

Stríðið hefur haft stressandi áhrif. Fjöl­skyldan mín er enn þá í Kiev, þau geta ekki farið neitt. Ég vildi ekki fara frá þeim, ég gat ekki hugsað mér að fara ef þau myndu svo deyja. En örlögin leiddu mig hingað. Vinkona mín sem býr hér bauð mér í heim­sókn og ég kom hingað í frí. Þremur dögum eftir að ég kom aftur heim til Úkraínu bók­aði ég mér flug, aðra leið­ina, til Íslands. Og hér er ég. 

Mér líður vel á Íslandi. Það skiptir máli að vera hluti af sam­fé­lag­inu og ég er að reyna það. Ég vil ekki vera fórn­ar­lamb og að fólk líti fyrst og fremst á mig sem flótta­mann. Ég er mennsk, ég er mann­eskja sem er að byrja nýtt líf. Ég segi alltaf að einn dag­inn muni ég yfir­gefa þessa eyju lengst úti í hafi en nú er ég ekki viss. Kannski verð ég bara hér? 

Fólkið hér er svo brosmilt, slav­neskt fólk brosir ekki. Viðhorf mitt til lífs­ins breytt­ist þegar ég flutti til Íslands, ég er jákvæð­ari mann­eskja. Ég brosi miklu meira á Íslandi. Lífið er fal­legt.“