Úr skálduðu samtali Salmans Rushdie við árásarmanninn A.

SR: Þú trúir því að ég sé ofbeldi í manns­líki. Þú varst fjögur ár að
kom­ast að þessu.

A: Þú ert ómerki­legur. Ég lærði margt. Loksins spurði ég sjálfan
mig hvað ég væri per­sónu­lega til­bú­inn til að gera gegn
óvin­inum. Fyrst þá fór ég að hugsa um fólk eins og þig.

SR: Hvernig er fólk eins og ég?

A: Þú ert hat­aður af tveimur millj­örðum manna. Það er það
eina sem er nauð­syn­legt að vita. Hvernig hlýtur manni
að líða sem er svo hat­aður? Þér hlýtur að líða eins og
maðki. Á bak við gáfna­talið veistu að þú ert ómerki­legri
en maðkur. Sem verður kram­inn undir hæl okkar. Þú talar
um ferða­lög til ann­arra landa, en þú getur ekki stigið niður
fæti í helm­ingnum af löndum heims­ins vegna þess að þú
ert svo hat­aður þar. Segðu eitt­hvað um það, því ekki það.

SR: Ég hef lært mikið um skrímsla­væð­ingu, það er rétt. Ég veit
að hægt er að búa til ímynd af manni, annað sjálf, sem ber
afar lít­inn svip af hinu fyrra, en þetta annað sjálf öðl­ast
trú­verð­ug­leika vegna þess að það er end­ur­tekið aftur og
aftur þar til það virð­ist raun­veru­legt, enn raun­veru­legra
en fyrra sjálfið. Ég held að það sé þetta seinna sjálf sem þú
hefur kynnst og skynjun þín á óvin­inum bein­ist gegn. Til
að svara spurn­ingu þinni, veit ég að ég er ekki þetta seinna
sjálf. Ég er ég sjálfur og sný baki við hatri og í átt­ina að
kær­leika.

A: Nei, það er fölsun. Það sem ég þekki af þér er raun­veru­legt.
Allir vita það.

SR: Það er til saga eftir Hans Christian Andersen um skugga sem
skilur sig frá manni og verður raun­veru­legri en mað­ur­inn.
Að lokum kvæn­ist skugg­inn prinsessu og hinn sanni maður
er líf­lát­inn fyrir að vera fölsun.

A: Ég hef engan áhuga á sögum, eins og ég sagði þér áður.

SR: Hvað ef ég segði við þig að mið­læg í þeirri bók, sem ég skrif-
aði og þú hatar jafn­vel þótt þú hafir aðeins lesið tvær síður
í henni, er múslima­fjöl­skylda í Austur-London sem rekur
veit­inga­stað og er lýst af sann­kall­aðri vænt­um­þykju? Hvað
ef ég segði þér að áður hefði ég skrifað bók þar sem ég
gerði múslim­ska fjöl­skyldu sem lýst var af samúð mið-
læga í frá­sögn­inni af því þegar Indland og Pakistan fengu
sjálf­stæði? Hvað ef ég segði þér að þegar sumir New
York- búar sner­ust gegn áætl­unum um að reisa mosku í
grennd við Ground Zero eftir 11. sept­em­ber, varði ég rétt
mosk­unnar til að vera þar? Hvað ef ég segði við þig: Ég
hef ávallt lagst gegn sér­trú­ar­hug­mynda­fræði núver­andi
vald­hafa á Indlandi sem múslimar hafa einkum orðið fyrir
barð­inu á? Og hvað ef ég segði við þig að ég hefði einu
sinni skrifað bók þar sem lýst er með samúð aðstæðum
múslima í Kasmír og ungum manni í Kasmír sem snýst á
sveif með jihad? Á vissan hátt skrif­aði ég þá bók, Trúður-
inn Shalimar, um þig áður en ég kynnt­ist þér og á meðan
ég skrif­aði hana vissi ég að örlög manns ákvörð­uð­ust af
skap­höfn hans – svo að í til­felli þínu er eitt­hvað sem ég er
að reyna að nálg­ast, eitt­hvað í þér á bak við allan Youtube-
hávað­ann sem gerði þér kleift að taka upp hníf­inn.

A: Það skiptir ekki máli hvað þú segir við mig. Við vitum hver þú
ert. Ef þú heldur að þú getir unnið okkur á þitt band, þá
ertu heimsk­ingi.

SR: Gott og vel. Fyrst svo er þá er ég heimsk­ingi af því tagi.

Þögn.

SR: Hvað ef ég segði við þig að ástæðan fyrir því að ég og fólk
eins og ég hefur alltaf lagst gegn dauða­refs­ingu er sú að
það falla margir rang­látir dómar og ef mann­eskjan sem er
dæmd rang­látt er tekin af lífi þá er ekki hægt að leið­rétta
það?

A: Þú skalt ekki ljúga. Þú ert á móti dauða­refs­ingu vegna þess að
þú hefur verið dæmdur á rétt­látan hátt og þú ert hræddur
við að deyja.

SR: Hvað ef ég segði við þig að til séu múslim­skir rit­höf­undar
sem finnst bókin mín, þessi bók sem þú hatar eftir að hafa
lesið tvær blað­síður, vera fögur og sönn? Hvað ef ég segði
við þig að þeir vilji end­ur­heimta bók mína sem inni­halds-
ríkt lista­verk? Er þess ein­hver kostur að þú gætir íhugað
þann mögu­leika að hægt sé að líta með ýmsum öðrum
hætti á það sem ég geri, það sem ég hef gert? Þig lang­aði
til að vera böð­ull. Hvað ef þú lest síðar þessa rit­höf­unda og
áttar þig á því að þér kynni að hafa skjátl­ast?

A: Það skiptir ekki máli. Ég er í raun­inni eng­inn les­andi. En ég
veit mínu viti.

SR: Þú átt eftir að hafa heil­mik­inn tíma til að lesa. Ég held ekki
að þú fáir aðgang að Netflix eða tölvu­leikjum á þeim stað
sem bíður þín.

A: Mér er sama.