Við sem þótt­umst komin til vits og ára á tíunda ára­tugnum munum eftir því þegar Emilíana Torrini steig fyrst fram á sjón­ar­sviðið, hversu sam­band hennar við tón­list og laga­smíðar virt­ist sjálf­sagt og eðli­legt. Það var líkt og alltaf hefði verið sjálf­gefið að hlut­verk Emilíönu í heim­inum væri að fremja tón­list.

Núna nær okkur í tíma, á mánu­dags­morgni í júlí, situr Emilíana við eld­hús­borðið heima hjá mér og þegar ég les þessi byrj­un­ar­orð fyrir hana fer hún að hlæja. Það er heils­hugar hlátur sem dregur ský frá sólu.

   „Fremja tón­list,“ hlær hún. „Það er geggjað, eins og að fremja ódæði eða morð!“  

   Listin er hættu­leg, sam­sinni ég. En hvenær vissir þú það? Hvenær og hvernig fædd­ist vissan um að þú værir músi­kant?

   „Kannski var það ekki endi­lega alger full­vissa til að byrja með, en það var svo nátt­úru­legt að vera stöðugt að syngja. Og gera hljóð. Taktur kom eðli­lega …