Að tala um áföll krefst hug­rekkis en að kafa ofan í afleið­ingar áfalla krefst ann­ars konar ein­urðar. Gunnar Smári Jóhann­es­son missti báða for­eldra sína barn­ungur, fyrst föður sinn og síðar móður sína á voveif­legan hátt. Annað frá­fall nákom­ins ætt­ingja beið hans síðan í náinni fram­tíð. Félags­skapur með sjálfum mér er leik­verk sem sprettur upp úr þess­ari sorg en er einnig til­raun til að takast á við eft­ir­leik harm­leiks.

Til að gæta gagn­sæis skal koma fram að pistla­höf­undur sleit barns­skónum í sama litla bæj­ar­fé­lag­inu á Vest­fjörðum og Gunnar Smári en flutti suður áður en harm­ur­inn skall á fjöl­skyldu hans. Pistla­höf­undur þekkir til og þekkir flest fólkið sem kemur við sögu en aðal­lega úr fjarska.

Skapar lokaða kvíðaveröld

Eins og tit­ill­inn gefur til kynna er Félags­skapur með sjálfum mér ein­leikur. Gunnar umbreyt­ist í Unnar sem berst við afleið­ingar missis og mik­illar sorgar. Til að verj­ast frek­ari harmi ein­angrar hann sig en skapar í kjöl­farið sína eigin örsmáu og lok­uðu kvíða­ver­öld. Eini fjöl­skyldu­með­lim­ur­inn sem birt­ist í sam­tíð­inni er systir hans, Dísa, en yfir­vof­andi heim­sókn hennar með nýja kærast­ann kveikir kvíða­bál innra með Unnari.

Gunnar bregður sér í hlut­verk ýmissa ein­stak­linga sem verða á vegi hans, þar á meðal for­eldra sinna, en móðir hans birt­ist eft­ir­minni­lega í hans túlkun með sígar­ettu í hendi. Áhorf­endur hitta fjöld­ann allan af karakt­erum úr þorp­inu og höf­uð­borg­inni sem sumir þekkja, aðrir ekki en allir kann­ast við týp­urnar. Konurnar sem vilja ólmar koma með mat til að gera sorg­ina bæri­legri, mað­ur­inn í sund­laug­inni sem getur ekki hætt að tala og eldra fólk sem kepp­ist við að deila visku sinni.

Gunnar leysir krefjandi verkefni vel af hendi

Unnar finnur huggun í ákveðnum og föstum faðmi kvenna sem hafa allt séð, þá helst ömmu sinni og hjúkr­un­ar­fræð­ingi á Grund. En Unnar leitar líka í faðm hug­ar­óra til að vernda sig gegn umhverf­inu og gera skil á sínum eigin til­finn­ingum, þar eru hasar­ferð í sund­laug­ina og sam­tal við silf­ur­skottu eft­ir­minni­leg­ust enda stutt vega­lengd frá harmi til húmors. Gunnar leysir krefj­andi verk­efni vel af hendi, þá sér­stak­lega í ljósi þess að saga Unnars er hans saga og kómísk tíma­setn­ing hans smell­hittir oft í mark. Sumar senur drag­ast þó á lang­inn, aðrar mætti end­ur­skoða og stundum mætti Gunnar leyfa sér að kafa dýpra, fara lengra í sínum innri átökum. En slíkt er hæg­ara skrifað en gert.

Hugljúf og á köflum bráðfyndin

Listræn umgjörð sýn­ing­ar­innar er lág­stemmd sem setur sviðs­ljósið lag­lega á Unnar. Listræna teymið er ungt að árum og verður spenn­andi að fylgj­ast með þeim í fram­tíð­inni. Tómas Helgi Bald­urs­son leik­stýrir af næmni og gefur Gunnari frelsi til að vera hann sjálfur en upp­brot sýn­ing­ar­innar mættu vera fleiri. Leikmynd Auðar Katrínar Víð­is­dóttur er að sama skapi stíl­hrein í ein­fald­leika sínum en í ein­leik verður að velja leik­muni af kost­gæfni, bedd­inn er góð lausn sem mið­punktur en aðrir leik­munir lítið not­aðir. Að lokum styður áferð­ar­fögur tón­list Írisar Rósar Ragn­hildar vel við frá­sögn­ina.

Öll sem hafa misst ein­hvern nákom­inn vita að ekki er hægt að skila sorg­inni eða lækna heldur ein­göngu að læra að lifa með henni, lifa með sjálfum sér, ekki bara í ein­rúmi heldur sem þátt­tak­andi í sam­fé­lag­inu og taka ábyrgð á því að vera til. Félags­skapur með sjálfum mér opnar fal­lega á þessa bar­áttu án þess að höf­undur velti sér of mikið upp úr þeim skelfi­legu atburðum sem áttu sér stað í lífi hans. Nið­ur­staðan er hug­ljúf og á köflum bráð­fyndin kvöld­stund með Unnari, fólk­inu í lífi hans, sorg­inni og silf­ur­skottu.