Breyt­inga­skeiðið minnir að því leyti á kyn­þrosk­ann að umbreyt­ingar lík­am­ans geta koll­varpað vit­und­inni.

Kvíði læð­ist að konu, stundum svo ágengur að hann minnir á sæng­ur­kvenna­grát. Óróinn yfir­tekur hugs­anir og gerir þannig veru­leik­ann annan en hann var. Það rökkvar í huga ann­ars bjart­sýnnar mann­eskju.  

Allt í einu er konan hætt að geta sofnað á kvöldin, hún byltir sér and­vaka, í hita­kófi sem er eins og búið sé að stað­setja sánu­bað inni í lík­am­anum. Hún stress­ast ekki bara út af þrá­hyggjuk­endum hugs­unum knúnum áfram af kvíða, heldur líka þreytu­verkjum í vöðv­unum sem fá hana til að halda að hún sé komin með gigt. Þegar verst lætur líður henni eins og hún sé orðin 87 ára nema hún er ekki á öldr­un­ar­heim­ili að hvíla lúin bein. Þvert á móti bíða hennar krefj­andi verk­efni morg­u­dags­ins og til­hugs­unin um þau kyndir enn frekar undir kvíð­anum.

Heilaþoka og gleymska

Þegar konan vaknar á undan vekjara­klukk­unni, jafn­vel …