Eins og svo margt sem höf­und­ur­inn og leik­ar­inn Ævar Þór Bene­dikts­son tekur sér fyrir hendur er nýjasta bók hans, Skóla­slit 2, hluti af stærri heild. Hroll­vekj­urnar í bóka­flokki þessum birt­ast fyrst á net­inu sem fram­halds­sögur og til­heyra verk­efni sem kennslu­ráð­gjafar í Reykja­nesbæ höfðu frum­kvæði að. Mark­miðið er að búa til óvenju­lega og hvetj­andi lestr­ar­upp­lifun sem er sér­stak­lega ætlað að ná til drengja (þótt verk­efnið taki til allra nem­enda), að ræða um og við stráka sem les­endur á jákvæðan máta. Af umfjöllun um verk­efnið má sjá að kenn­arar og nem­endur hafa tekið Skóla­slitum feg­ins höndum og unnið með sög­urnar á afar skap­andi hátt. Ævar Þór hefur unnið ötul­lega að lestr­ar­hvatn­ingu um ára­bil, talað til ólíkra hópa og beitt ýmsum aðferðum en ávallt með smit­andi sagna­gleði í fyr­ir­rúmi. Skóla­slit 2: Dauð við­vörun er nú komin út í bók­ar­formi – lengri og ógeðs­legri en vef­út­gáfan, eins og höf­undur útskýrir – en vert að geta þess að Skóla­slit 3: Öskur­dagur birt­ist í köflum á heima­síðu verk­efn­is­ins í októ­ber, bæði til lestrar og hlust­unar.

Skóla­slit 2 er sjálf­stætt fram­hald fyrstu sög­unnar og hrein­rækt­aður upp­vakn­inga­s­platter í bók­ar­formi. Við upp­haf sög­unnar kemst les­and­inn að því að heil ung­linga­deild úr skóla á Reykja­nesi er horfin eftir skóla­ferða­lag. Að lög­reglu­stöð á svæð­inu skjögrar blóð­ugur ung­lingur og stynur upp úr sér að þau séu öll dáin. Þannig hefst spenn­andi frá­sögn sem er svið­sett sam­kvæmt helstu for­múlum hryll­ings­mynda og -bók­mennta, án þess að for­múlu­nálg­unin sé ókostur enda mark­hóp­ur­inn les­endur sem hafa haft styttri kynni af slíkum aðferðum en full­orðnir les­endur. Við kynn­umst hópi ung­linga (og einum ógæfu­sömum kenn­ara) sem verða hetjur sög­unnar, auka­per­sónur dúkka upp og drep­ast með dramat­ískum hætti eins og vera ber, veðrið og nátt­úru­öflin eiga stóran þátt í að magna upp and­rúms­loftið og með reglu­legu milli­bili verða óvæntar svipt­ingar. Illi kraft­ur­inn sem ung­mennin berj­ast við kallar fram hug­renn­inga­tengsl við Stranger Things sem er auð­vitað annað dæmi um skáld­skap þar sem þekktum hryll­ings­stefjum er beitt af sköp­un­ar­gleði.

Stundum hefði mátt lofta betur um frá­sögn­ina, spennu­þrungin fram­vindan er keyrð hratt áfram eftir að óhugn­að­ur­inn skellur á fyrir alvöru og þeir sem gleypa í sig sög­una í einu bretti eins og sú sem hér skrifar gætu þurft að draga and­ann djúpt nokkrum sinnum og líta upp úr bók­inni til að kafl­arnir renni ekki saman í öllum hrað­anum. Keyrslan er þó brotin upp með per­sónu­legum sögum aðal­per­són­anna sem eru dregnar næmum dráttum og minna les­and­ann á að ekki er allt sem sýn­ist og að öll eigum við okkur fleiri hliðar en þær sem við kjósum að sýna út á við. Eins og ein per­sónan segir þá erum við öll svo margt.

Ævar gengur skemmti­lega langt í hryll­ingnum og það er nóg af blóði, gori, slími og spring­andi holdi í bók­inni. Ari H. G. Yates slær hár­réttan tón í myndum sínum sem und­ir­strika húmor­inn í frá­sögn­inni og eru hvorki of hroll­vekj­andi né of barna­legar.

Það er óþarfi að hafa lesið fyrstu bók­ina í flokknum til að hafa gaman af Skóla­slitum 2 en þær flétt­ast þó saman á hátt sem und­ir­byggir um leið þriðju og síð­ustu sög­una. Skóla­slita­bæk­urnar bera stíl­ræn merki Ævars sem höf­undar en eru þó hressandi öðru­vísi en flest sem skrifað er fyrir krakka á íslensku, og til þess er leik­ur­inn gerður.