Ýmislegt gerð­ist við fram­leiðslu á Silfri Egils, sem síðar tók upp nafnið Silfrið þegar umsjón­ar­mönnum þátt­ar­ins fjölg­aði, sem rataði ekki fyrir framan mynda­vél­arnar. 

Egill Helgason, sem hefur stýrt þætt­inum frá upp­hafi, en er nú hættur, segir frá því í for­síðu­við­tali við Heim­ild­ina að eft­ir­minni­leg­ustu upp­á­komurnar, góðar og slæmar, hafi verið þegar hann varð sjálfum sér til skammar á ein­hvern hátt. „Þegar ég var á Skjá einum skáru þeir á þátt­inn því hann var orð­inn of langur. Það var aldrei hægt að fá mig til að fara úr loft­inu svo þeir bara lok­uðu allt í einu. Í reiði­kasti henti ég út í sal klukku og könnu sem brotn­aði, og Guðni Ágústs­son keyrði mig heim og róaði mig,“ en Guðni hafði verið gestur í þætt­inum.

Síðan kom fyrir að fólk mætti í settið undir áhrifum áfengis. „Ég man eftir fólki sem kom fullt. Það gerð­ist alveg fyrstu árin að fólk mætti kannski undir áhrifum frá því kvöldið áður. Þetta var svo­lítið villt þarna á Skjá einum. Einhvern tím­ann þurfti ég að hringja í flokks­for­mann og biðja hann um að leysa af þing­mann sem kom undir áhrifum,“ segir Egill, sem vill ekki nefna nein nöfn. Þetta hafi síðan verið mun sett­legra þegar þátt­ur­inn var kom­inn á RÚV og engum datt í hug að mæta fullur þangað. 

Eftir hrunið var Silfrið mik­ill brenni­punktur fyrir alla umræðu því tengdu. Egill segir það hafa verið spenn­andi og skemmti­legan tíma. „Það var upp­gjör í gangi. Ég myndi aldrei segja að allt sem maður hafi gert á þessum tíma hafi verið full­komið, því margt var gert í hita leiks­ins og þegar ég horfi til baka var kannski ekki allt stór­kost­lega snið­ugt. En þetta var spenn­andi tími og í raun var svo­lítið erfitt þegar honum lauk. Þegar þreytan kom. Eftir 2013 var komin mikil þreyta. Þá voru þegar orðin mikil von­brigði með vinstri stjórn­ina, og allt ein­hvern veg­inn end­aði í þreytu og stagli. Þarna voru sam­fé­lags­miðl­arnir líka komnir inn með sína teg­und af póli­tískri umræðu sem eitr­aði póli­tík­ina, pólaríser­aði hana og lok­aði fólk inni í sínum berg­máls­hellum. Ég sakna tím­ans fyrir þessa umbreyt­ingu. Fólk er lokað af í sínum heimi og þessir heimar tala lítið saman. Fyrir vikið verður umræðan svo lít­il­fjör­leg og bara leið­in­leg.“

Áskrif­endur geta lesið við­talið við Egil í heild sinni hér.