„Ég er lærður ljós­mynd­ari og alltaf haft mik­inn áhuga á myndum, ég veit ekki alveg hvað það er en ég fór mjög mikið á mynd­list­ar­sýn­ingar í borg­inni þegar ég var krakki. Mamma var mjög áhuga­söm um það og ég var búin að sjá allar sýn­ingar sem voru uppi frá 1970 til ‘85, þangað til að ég varð ung­lingur og fór að mót­mæla,“ segir Sigríður Kristín Birnu­dóttir, spurð að því hvers vegna hún hafi valið sér starf í Ljós­mynda­safni Reykja­víkur. Þar hefur hún starfað frá árinu 2000 og er núna verk­efna­stjóri mynd­vinnslu.

„Þannig að það getur verið að ómeð­vitað hafi mynd­málið prent­ast inn á heil­ann án þess að ég hafi fattað það, þetta er kannski pínu­lítið upp­eld­is­legt að ein­hverju leyti. En svo man ég stundum hlut­ina í myndum, ég man kannski ekki texta. Ég er með svo sterkt sjón­minni.“

Hjá safn­inu sinnir Sigríður öllum almennum störfum sem til falla. Hún vinnur mikið með safn­kost­inn, skannar inn filmur, vinnur myndir í Photos­hop og sinnir skrán­ingu og upp­hleðslu á mynda­vef safns­ins. „Þetta er lítið dund og mikil vinna, því þetta er óþrjót­andi haugur. Það er auð­vitað mjög gaman þegar við náum að taka fram myndir og kynna til dæmis til leiks verk ljós­mynd­ara sem hafa ekki sést lengi, það er mjög skemmti­legt.“

Hún gengur til vinnu á hverjum morgni. „Ég bý hérna í nágrenn­inu þannig að það eru mikil for­rétt­indi að vera fljótur í vinn­una á fæti.“ Og hún rekst auð­vitað reglu­lega á fólk á göng­unni. „Færri á morgn­ana, fleiri síð­degis.“