Brassasamba og bilað flipp

Enn heldur litla plötu­búðin á Klapp­ar­stíg, Reykja­vík Record Shop, áfram að gefa út spenn­andi titla, sem má stað­setja á hinu víð­feðma jazz-rófi, ef það þarf endi­lega að stað­setja þá ein­hvers staðar.

Samba-jazz – djassað bossa nova – sigr­aði hinn vest­ræna heim á árunum upp úr 1960 þegar menn eins og Stan Getz og Charlie Byrd fóru í smiðjur heima­manna, snill­inga á borð við gít­ar­leik­ar­ann João Gilberto og hinn fjöl­hæfa Antônio Carlos Jobim, og kynntu sam­ba­seið­inn fyrir hinum vest­ræna heimi. Langstærsti hitt­ar­inn úr þessu sam­krulli er hið guð­dóm­lega The Girl From Ipanema, sem alnetið vill meina að sé mest „kóver­aða“ lag allra tíma á eftir Yester­day.

Ife Tolentino & Óskar Guð­jóns­son – IFE

Ekki í vegabréfinu

Brasil­íski gít­ar­leik­ar­inn og söngv­ar­inn Ife Tolentino kynnt­ist Óskari Guð­jóns­syni í London fljót­lega eftir alda­mótin og hafa þeir spilað saman af og til síðan, bæði hér og erlendis. Þessi plata er sú fyrsta sem Ife gerir með eigin tón­list, en Óskar mun hafa hvatt hann ítrekað til þess. Hér eru átta lög, helm­ing­ur­inn ósung­inn, hinn helm­ing­ur­inn sung­inn af Ife, sem hefur mjög svo vina­lega rödd, allt á portú­gölsku auð­vitað, en enskar þýð­ingar á innra umslagi. Meðlimir úr A-lands­liði íslenskra jazzista fylkja sér á bak­við Ife og Óskar – Eyþór Gunn­ars­son, Matthías Hemstock og Skúli Sverr­is­son – og rúlla upp hinni suð­rænu sveiflu, enda er þetta allt í mjöðmunum og putt­unum, ekki í vega­bréf­inu.

Draumórakennd angurværð

Lög Ifes eru mjög fín og að mestu innan hefð­ar­innar. Þó er stundum reikað út af hinni beinu samba-braut og á næsta draum­óra­kenndar brautir, eins og í hinu ang­ur­væra „O Mar“, besta lagi plöt­unnar, sem minnir smá á Bláu augun þín, enda var Gunnar Þórð­ar­son far­inn að hlusta á lög Burt Bacharach þegar hann samdi það, og Burt kveikti auð­vitað snemma á samba-per­unni. Restin er ekki mikið síðri, áferð­ar­fal­leg og lungna­mjúk músík, til­valin í mat­ar­boðin og jafn­vel til að gefa ömmu þinni í tæki­fær­is­gjöf (ef hún á plötu­spil­ara). Heild­ar­pakk­inn er mjög flottur: skemmti­leg mynd Spessa af tit­il­stjörn­unum, listi­lega fín upp­taka Ívars Ragn­ars­sonar og lit­skrúðug umslags­hönnun Arnars Geirs Ómars­sonar. Topp klassa stöff.

Magnús Trygva­son Eliassen & Tómas Jónsson – Bilað er best

Útgef­andi: Reykja­vík Record Shop 

Engin pressa

Tit­ill­inn Bilað er best vísar til bil­aðra hljóð­færa, sem félag­arnir Magnús Trygva­son Elíassen (trommari) og Tómas Jónsson (píanó­leik­ari) nota að ein­hverju ráði á sinni ævin­týra­legu sam­vinnu­plötu. Báðir hafa feng­ist við alls konar tón­list árum saman, en þess­ari plötu mætti helst lýsa sem til­rauna­kenndu flippi, oft­ast mjög skemmti­legu og alvöru­lausu. Það er algjört frelsi og engin pressa. Auðvitað er skemmt­ana­gildið mest fyrir flytj­end­urna sjálfa, sumar end­ur­tekn­inga­samar lang­lokur á plöt­unni geta tekið á taug­arnar, en sem betur fer er meiri­hlut­inn flott flipp og oft­ast er gaman.

Elskum þetta drasl

Alvöru­leysið skín í gegn í lagatitl­unum. Hér eru t.d. „Rjómi í mall­ann minn Tommi“, „Geimferð í blaut­bún­ing“ og bæði „Amma og afi“ og „Afi og amma“. „Jólakort frá Dus­seldorf“ er vit­an­lega undir hnaus­þykkum Kraftwerk-áhrifum, sumt hljómar eins og lagið „Ég er frjáls“ með Facon hafi lent í hakka­vél, en ann­ars er bæði boðið upp á alvöru­þrungna ang­ur­værð (þá sleppir auð­vitað flipp­inu), drón, surg, stuð og gott grúf. Í frétta­til­kynn­ingu segja þeir: „Hvað seg­irðu, er suð í org­el­inu? Er synthesizerinn ekki inn­byrðis í tjúni? Er stundum raf­magns­flökt á trommu­heil­anum? Okkur er bara alveg nákvæm­lega sama um það. Við elskum þetta drasl.“ Hlust­endur sem hafa marga fjör­una sopið eða hlust­endur, sem eru til­búnir að taka stökkið út í fjöru, munu elska þetta drasl líka.

Magnús Trygva­son Eliassen & Tómas Jónsson – Bilað er best

Útgef­andi: Reykja­vík Record Shop

***1/2 (3 og hálf af 5)