Alltaf er gaman þegar óvæntur glaðningur berst manni í hendur, að þessu sinni tvær skemmtilegar plötur frá fólki sem maður vissi ekki einu sinni að væri til, fyrr en plöturnar þeirra duttu í hausinn á manni, lokkandi, listrænar og báðar á vínyl í gríðarflottum umbúðum. Smekkleysa, útgáfufyrirtæki Sykurmolanna frá 1986, hefur lítið gefið út af poppi eða rokki síðasta áratuginn eða svo, en þaðan kemur nú fyrsta plata tríósins Virgin Orchestra. Meðlimirnir, þau Stefanía Pálsdóttir, Starri Holm og Rún Árnadóttir, stilltu saman strengi þegar þau voru við nám í Listaháskólanum. Fragments platan var tekin upp í Funkhaus hljóðverinu í Berlín síðasta sumar og sveitin hefur undanfarið verið nokkuð iðin við tónleikahald.

Virgin Orchestra - Fragments

★★★

Grásvört stemning

Hljóðheimurinn er grásvartur og í beinum karllegg af ensku „gothi“; tónlist sem kom í kjölfar pönksins og dafnaði í Englandi snemma á níunda áratugnum. Eitthvað hafa þessir krakkar líklega hlustað á Bauhaus, Siouxsie & The Banshees og kannski sérstaklega meistaraverk The Cure, plötuna Faith, sem hefur álíka grátóna, dramatískt og tregafullt yfirbragð. Endurtekningasamt drón í anda Velvet Underground og My Bloody Valentine er líka krydd í þessari kássu.

Gjallandi kvenrödd, þokkafullt selló, rifnir gítarar (stundum brimbrettarokks-legir),hljóðgerflar og trommuheilar mynda hljóðheiminn. Í einu lagi er reyndar „alvöru“ trommari, Sveinbjörn Thorarensen, og ég er ekki frá því að lögin væru betri með trommara, trommuheilar eiga það til að vera takmarkaðir. Lögin gera meira út á stemningu heldur en leit að grípandi melódíum og yfir það heila er þetta ljómandi drungapakki með mörgum skínandi sprettum. Ég er samt viss um að næsta plata verður enn þá betri.

Gunnar Gunnsteinsson - A Janitor’s Manifesto

★★★★

Mikið hugmyndaflug

Gunnar Gunnsteinsson ílengdist í Hollandi eftir tónlistarnám og vann um tíma fyrir sér sem skúrandi húsvörður meðfram listalífinu. Hann kemur úr tilraunakenndum tónsmíða-kreðsum en fékk þá hugmynd 2016 að reyna að gera hreinræktaða poppplötu. Gunnar rak sig snemma á að poppgerð er erfiðari en hún lítur út fyrir að vera og því er útkoman, sem tók sex ár í smíðum, algjört ólíkindatól, sprellandi skemmtilegur blendingur þar sem nánast allt er leyfilegt.

Strax í upphafi heyrist að von er á góðu. Opnunarlagið, I Believe In A Better World, er hoppandi kátt eins og listrænt evrópskt bíó – jafnvel teiknimynd – og textinn mikill bálkur um sambandsslit og kaflaskil í lífinu (Gunnar er nú fluttur til Íslands). Textarnir á plötunni eru allir mjög skemmtilegir og lifandi, það er boðið upp á mikið hugmyndaflug og góðar pælingar; stemningin frá léttlyndum galsa yfir í einmanaleika og eftirsjá.

Útblásinn listahvalur

Gunnar vefur sinn tónlistarvef með öllum fáanlegum tólum. Hann virðist hafa spilað þetta allt inn sjálfur (engir aukahljóðfæraleikarar eru allavega tilgreindir), aðallega á hljómborð og forrit heyrist mér. Hin 35 mínútna plata líður hratt í ævintýramennsku og skemmtilegheitum. Bæði er boðið upp á sungin (eða töluð) lög, orðlaus lög og stuttar tilraunir eða vettvangsupptökur. Næst kemst Gunnar hefðbundnu poppi í laginu Á Speed Dial, sem ætti að toppa alla vinsældalista ef einhver sanngirni væri í heiminum (sem er auðvitað ekki og hefur aldrei verið) – frábært lag og texti. A Letter To ABBA er verulega gott í miðevrópskum díet nasista-gír og Niðursoðið landslag hljómar eins og Klaus Wunderlich á djöflasýru í vondum félagsskap.

Stefnuyfirlýsing húsvarðar er sem sagt algjör hvalreki, útblásinn listahvalur í íslenskri fjöru og ein af allra bestu plötum ársins. Hlauptu beint út í plötubúð!