Ingi­björg Sólrún Gísla­dóttir, fyrr­ver­andi utan­rík­is­ráð­herra sem sem starf­aði lengi hjá alþjóða­stofn­unum, segir að það hafi engin ástæða verið til að ætla að leið­toga­fundur Evr­ópu­ráðs­ins, sem hald­inn var í vik­unni á Íslandi, yrði sögu­legur fundur fyrir aðra en Íslend­inga. Eina ástæða þess að fund­ur­inn væri sögu­legur fyrir Ísland er vegna þess að hann var hald­inn hér. Þetta kemur fram í færslu sem Ingi­björg Sólrún birti á Facebook. 

Þar segir hún að það hafi „böggl­ast svo­lítið fyrir mér hvað mér á að finn­ast um leið­toga­fund Evr­ópu­ráðs­ins sem var að ljúka í Reykja­vík. Það tog­ast á í mér leiði og stolt.“

Ingi­björg Sólrún segir að það hafi angrað sig hvað á Íslandi hafi verið mikil múgsefjun í gangi og hversu margir stukku á þann vagn, mataðir af stjórn­mála­mönnum og fjöl­miðlum, að í upp­sigl­ingu væri tíma­móta­fundur sem myndi lengi í minnum hafður. „Fæstir leið­toga­fundir eru þess eðlis og oftar en ekki hafa þeir öðru fremur tákn­ræna þýð­ingu og eru til marks um að ríki ætli sér að standa saman, sem getur vissu­lega skipt máli á óvissu­tímum. Tíma­móta­fundir eru gjarnan loka­hnykk­ur­inn á ferli sem hefur staðið yfir í nokkuð langan tíma með flóknum samn­inga­við­ræðum og til þeirra boðað til að taka end­an­lega póli­tíska ákvörðun. Leið­toga­fundur Evr­ópu­ráðs­ins í Reykja­vík mark­aði fremur upp­hafið og bjó til vænt­ingar um ferli sem von­andi mun skila árangri þegar fram líða stundir.

Það var hins vegar engin ástæða til að ætla að þetta yrði sögu­legur fundur nema fyrir okkur Íslend­inga - vegna þess að hann var hald­inn á Íslandi!“

Hrósar konunum í forsvari

Ráð­herr­ann fyrr­ver­andi hrósar hins vegar þætti Íslend­inga. Það sé gríð­ar­lega mikil vinna að skipu­leggja svona fund og sjá til þess að allt gangi snurðu­laust  fyrir sig. „Ég fékk ekki betur séð en að allt hafi verið gert með miklum sóma og eiga allir sem að þessu komu mik­inn heiður skilið. Konurnar tvær sem voru í for­svari, for­sæt­is­ráð­herra og utan­rík­is­ráð­herra, sinntu sínu hlut­verki af miklu öryggi og sama á við um allt það starfs­fólk sem bar hit­ann og þung­ann af und­ir­bún­ingi og fram­kvæmd fund­ar­ins. Eins og oft ger­ist hér á Íslandi lögðu allir líf og sál í fram­kvæmd­ina enda finnst okkur gjarnan að heiður lands og þjóðar sé að veði. Þegar ég hlust­aði á Víking Heiðar spila Ave Maria eftir Sigvalda Kalda­lóns af heitri til­finn­ingu fyrir fund­ar­gesti rann það upp fyrir mér að í sam­ræmi við góða íslenska gest­risni væri aðeins það besta talið nógu gott fyrir gest­ina. Það fyllir mig stolti.“

Ingi­björg Sólrún minnir á í færsl­unni að Íslend­ingar séu smá­þjóð og þess vegna finn­ist henni svo gott að fyll­ast stolti af því sem vel er gert í sam­skiptum við aðrar þjóðir, hvort sem það er í bolta­í­þróttum, Eurovision eða Evr­ópu­ráð­inu. „Við verðum samt að reyna að halda haus og láta ekki hina sér­kenni­legu blöndu oflætis og van­meta­kenndar trufla dóm­greind okkar.“