Heilsukvíði

Áhugi minn á góðu, miðl­ungs og slöppu sjón­varps­efni kvikn­aði snemma. Við fyrr­ver­andi lykla­börn eigum það til að kalla sjón­varpið „Þriðja for­eldrið“ og eru flest okkar sjó­aðir áhorf­endur eftir að hafa stundað glápið í marga ára­tugi. Ég hef því oft gerst sek um yfir­læti þegar kemur að kvik­myndum og sjón­varps­þáttum, ég snobba upp og niður eftir henti­semi og tel sjálfri mér trú um að ég geti þekkt gott efni frá slæmu á einu auga­bragði.

Fallið var því hátt þegar ég hlamm­aði mér til að horfa á Wellmania í góðri trú eftir að hafa séð aug­lýs­ingu. Ég hélt að ég myndi upp­lifa ástr­alska Bridget Jones eða Muriel sam­tím­ans og ætti í vændum skemmti­lega seríu þar sem gert yrði grín að heilsu­brjál­æði nútím­ans. Ég bjó mig undir að hlæja að skottu­lækn­ingum, Gwyneth Paltrow-týpum og heilsu­æði með til­heyr­andi pen­ingaplokki en varð fyrir von­brigðum.

Wellmania er hvorki fugl né fiskur, ekki nægi­lega fyndin til að telj­ast grínsería og ekki nógu áhuga­verð til að flokk­ast sem eitt­hvað annað en bara skít­sæmi­legur bak­grunnur til að brjóta saman þvott eða spila leik í sím­anum. Celeste Barber leikur vin­sælan mat­ar­gagn­rýn­anda og partíp­inna í New York sem stendur á tíma­mótum á sínum starfs­ferli. Hún ákveður að bregða sér til heima­lands­ins Ástralíu til að mæta í afmæli bestu vin­konu sinnar en þegar þangað er komið verður hún fyrir því óláni að tapa græna kort­inu. Hún kemst að því að til að fá nýtt grænt kort þurfi hún að upp­fylla ýmis heilsu­fars­leg skil­yrði sem reyn­ist erfitt fyrir fer­tugt partíljón.

Fortíð hennar og sam­band við fjöl­skyldu kemur smám saman upp á yfir­borðið en mig lang­aði bara að garga: Látið þessa konu fá græna kortið svo við getum öll farið að gera eitt­hvað annað! Mig grunar að Wellmania hangi á þeirri hug­mynd að Celeste Barber sé fyndin og heill­andi og dáð í heima­landi sínu. Kannski þyrfti ég að vera áströlsk til að skilja snilld­ina. Mér datt í hug að ef til vill væri hún eins og Ólafía Hrönn sem hefur þau áhrif á mína heila­starf­semi að um leið og ég sé hana á skjánum eða sviði hugsa ég: Nú verður sko gaman.