Áhugi minn á góðu, miðlungs og slöppu sjónvarpsefni kviknaði snemma. Við fyrrverandi lyklabörn eigum það til að kalla sjónvarpið „Þriðja foreldrið“ og eru flest okkar sjóaðir áhorfendur eftir að hafa stundað glápið í marga áratugi. Ég hef því oft gerst sek um yfirlæti þegar kemur að kvikmyndum og sjónvarpsþáttum, ég snobba upp og niður eftir hentisemi og tel sjálfri mér trú um að ég geti þekkt gott efni frá slæmu á einu augabragði.

Fallið var því hátt þegar ég hlammaði mér til að horfa á Wellmania í góðri trú eftir að hafa séð auglýsingu. Ég hélt að ég myndi upplifa ástralska Bridget Jones eða Muriel samtímans og ætti í vændum skemmtilega seríu þar sem gert yrði grín að heilsubrjálæði nútímans. Ég bjó mig undir að hlæja að skottulækningum, Gwyneth Paltrow-týpum og heilsuæði með tilheyrandi peningaplokki en varð fyrir vonbrigðum.

Wellmania er hvorki fugl né fiskur, ekki nægilega fyndin til að teljast grínsería og ekki nógu áhugaverð til að flokkast sem eitthvað annað en bara skítsæmilegur bakgrunnur til að brjóta saman þvott eða spila leik í símanum. Celeste Barber leikur vinsælan matargagnrýnanda og partípinna í New York sem stendur á tímamótum á sínum starfsferli. Hún ákveður að bregða sér til heimalandsins Ástralíu til að mæta í afmæli bestu vinkonu sinnar en þegar þangað er komið verður hún fyrir því óláni að tapa græna kortinu. Hún kemst að því að til að fá nýtt grænt kort þurfi hún að uppfylla ýmis heilsufarsleg skilyrði sem reynist erfitt fyrir fertugt partíljón.

Fortíð hennar og samband við fjölskyldu kemur smám saman upp á yfirborðið en mig langaði bara að garga: Látið þessa konu fá græna kortið svo við getum öll farið að gera eitthvað annað! Mig grunar að Wellmania hangi á þeirri hugmynd að Celeste Barber sé fyndin og heillandi og dáð í heimalandi sínu. Kannski þyrfti ég að vera áströlsk til að skilja snilldina. Mér datt í hug að ef til vill væri hún eins og Ólafía Hrönn sem hefur þau áhrif á mína heilastarfsemi að um leið og ég sé hana á skjánum eða sviði hugsa ég: Nú verður sko gaman.