„Að alast upp í tanki er eins brjálæðislega ónáttúrulegt og hugsast getur“

Angist hefur gripið um sig er háhyrn­ing­arnir Kiska, Keikó og Katina voru fönguð af mönnum og aðskilin frá fjöl­skyldum sínum. Hinir ungu háhyrn­ingar hafa veinað af skelf­ingu og fjöl­skyld­urnar leitað að þeim lengi. Edda Elísabet Magn­ús­dóttir sjávar- og atferl­is­fræð­ingur segir mjög sterkar teng­ingar verða innan fjöl­skyldna háhyrn­inga og vina­bönd sömu­leiðis mynd­ast við aðra hópa.

„Að alast upp í tanki er eins brjálæðislega ónáttúrulegt og hugsast getur“
Við rann­sóknir Edda Elísabet í vinnu sinni við hvala­rann­sóknir. Mynd: Alec Burslem

Tölu­verðar líkur eru á því að ein­hverjir úr fjöl­skyldu­hópi Kisku, háhyrn­ings sem veiddur var við Íslands­strendur á átt­unda ára­tugnum og dó í dýra­garði í Kanada á dög­unum, syndi enn í frelsi í haf­inu við Ísland. Það er einnig lík­legt að hóp­ur­inn hafi leitað hennar lengi. Innan fjöl­skyldna háhyrn­inga er „rosa­lega mikil teng­ing, þá sér­stak­lega milli eldri hóp­með­lima og ung­viða, þá helst mæðra og ung­viða,“ segir Edda Elísabet Magn­ús­dóttir sjávar- og atferl­is­vist­fræð­ingur.

Háhyrn­ingar alast upp í mæðra­veldi, ef svo má segja. Mæður, frænkur og ömmur hjálp­ast að við að ala upp ung­viðið og vinna náið saman í sinni lífs­bar­áttu allri. Kven­dýrin halda gjarnan tryggð við hóp­inn allt sitt líf og karl­dýrin jafn­vel líka en fara á flakk til að fjölga sér. Samkvæmt rann­sóknum sem gerðar hafa verið á Íslandi eiga ólíkir háhyrn­inga­hópar í tölu­verðum sam­skiptum og mynd­ast stundum að því er virð­ist vina­bönd milli hópa til langs tíma. „Svo félags­líf …

Kjósa
20
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir (1)

Skráðu þig inn til að skrifa athugasemd eða kjósa.
Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir. Hægt er að láta vita af athugasemdum með því að smella á Tilkynna.

Mest lesið

„Margt sem ég hef séð situr í mér“
4
Viðtal

„Margt sem ég hef séð situr í mér“

Þegar Halla Bergþóra Björns­dóttir varð fyrst kvenna til þess að sinna lög­gæslu á Húsavík fékk hún að heyra að konur ættu ekk­ert erindi í lög­regl­una. Hún lét það ekki á sig fá, varð lög­reglu­stjóri og loks rík­is­lög­reglu­stjóri. Starfið hefur breytt henni, enda hefur hún komið að erf­iðum málum og fengið hót­anir. Á sama tíma hefur hún öðl­ast skarp­ari sýn á lífið, sterk­ari löngun til að gera gagn og fundið fyrir þakk­læti fyrir allt það góða.

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Mest lesið í mánuðinum

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár