Tölu­verðar líkur eru á því að ein­hverjir úr fjöl­skyldu­hópi Kisku, háhyrn­ings sem veiddur var við Íslands­strendur á átt­unda ára­tugnum og dó í dýra­garði í Kanada á dög­unum, syndi enn í frelsi í haf­inu við Ísland. Það er einnig lík­legt að hóp­ur­inn hafi leitað hennar lengi. Innan fjöl­skyldna háhyrn­inga er „rosa­lega mikil teng­ing, þá sér­stak­lega milli eldri hóp­með­lima og ung­viða, þá helst mæðra og ung­viða,“ segir Edda Elísabet Magn­ús­dóttir sjávar- og atferl­is­vist­fræð­ingur.

Háhyrn­ingar alast upp í mæðra­veldi, ef svo má segja. Mæður, frænkur og ömmur hjálp­ast að við að ala upp ung­viðið og vinna náið saman í sinni lífs­bar­áttu allri. Kven­dýrin halda gjarnan tryggð við hóp­inn allt sitt líf og karl­dýrin jafn­vel líka en fara á flakk til að fjölga sér. Samkvæmt rann­sóknum sem gerðar hafa verið á Íslandi eiga ólíkir háhyrn­inga­hópar í tölu­verðum sam­skiptum og mynd­ast stundum að því er virð­ist vina­bönd milli hópa til langs tíma. „Svo félags­líf háhyrn­inga …