1. Fyrstu útlend­inga­lögin á Íslandi voru sam­þykkt árið 1920. Þau voru kölluð Lög um eft­ir­lit með útlend­ingum og fjöll­uðu fyrst og fremst um heim­ild til komu og dvalar – og svo brott­vís­unar. Með lög­unum var lögð áhersla á að koma í veg fyrir að glæpa­menn og mis­ind­is­menn kæmust inn í landið og aðrir sem ekki gátu fram­fleytt sér. Inn­flytj­endur áttu í hættu á að vera vísað úr landi ef þeir gátu ekki fram­fleytt sér. 

Næstu lög um eft­ir­lit með útlend­ingum voru sam­þykkt árið 1936 og voru þá fyrri lög leyst af hólmi. Ekki var um mikla breyt­ingu að ræða frá fyrri lögum, fyrir utan ítar­legra ákvæði um eft­ir­lit með útlend­ingum. Í þessum lögum mátti sjá fyrstu skil­grein­ing­una á því hvað það er að vera „útlend­ingur“ eða „útlendur“. 

2. Árið 1954 gerði Ísland sam­komu­lag við hin Norð­ur­löndin um að leysa rík­is­borg­ara þeirra landa undan skyldu til að hafa undir höndum vega­bréf …