Að lesa þessa skáld­sögu er eins og að stíga inn til frænd­fólks sem þú vissir ekki að þú ættir og ráfa um ein­kenni­legt heim­ili þar sem engu hefur nokkru sinni verið fleygt og ekk­ert nýtt keypt heldur. Þar finn­urðu skrítin, ein­hvern veg­inn óhugn­an­leg, plötu­umslög, ryk­fallin frí­merkja­söfn, við­ar­klætt sjón­varp og útvarp í stíl á stærð við kommóðu, inn­bundnar bækur um mið­ils­fundi, dul­rænar frá­sagnir og efni and­legs eðlis, heilu stæð­urnar af guln­uðum dag­blöðum. Rykið þyrl­ast upp af mynstr­uðu móbrúnu og gylltu gólf­teppi sem gleypir tærnar á þér þegar þú gengur fram­hjá gríð­ar­stóru pípu­org­eli með mynd af Jesúm Kristi hang­andi fyrir ofan, við hlið­ina á ein­hverjum karli sem hlýtur að hafa verið for­seti ein­hvern tím­ann, sjó­manni í gulum stakk og ein­hverju afskap­lega van­sælu smá­barni með svona ljóm­andi tár á hvörmum. Kannski finn­urðu einmitt þessa sömu skáld­sögu þarna inni, því hún virð­ist í raun og sanni hafa verið skrifuð fyrir þrjá­tíu árum og safnað …