Linda Vil­hjálms­dóttir stendur ekki við ljóða­færi­bandið blóðug upp að öxlum og dælir út doð­röntum. Lesandi hefur á til­finn­ing­unni (og það er sér­lega góð til­finn­ing þegar ljóð eru ann­ars vegar) að hvert orð sé vand­lega ígrundað, að ekki sé rasað um ráð fram, skáld­skap­ur­inn fái sinn tíma til þess að vaxa fram, alveg á sínum nátt­úru­lega hraða.

Humm er níunda ljóða­bók Lindu. Hún er fín­leg í útliti, eins og hennar bækur eru jafnan, og á káp­unni lít­ill hluti af útsaum­s­mynd. Tvær konur að dansa. Eða eru þær að glíma? Togast á?

Í fyrsta hluta verks­ins er breyt­inga- og óvissu­tíð. Lýst er veðra­brigðum sem hafa áhrif á sinnið. Hugurinn hvarflar til bernsk­unnar og fylgst með „stelp­unni“, yngra sjálfi ljóð­mæl­and­ans. Stelpan er ein­mana og „í mót­vindi og myrkri ár eftir ár“. Hún þorir ekki að láta ljós sitt skína, kemst ekki í liðið, réttir ekki upp hönd.

Veð­ur­mynd­mál er áber­andi og það er …