Við sem ólumst upp börn við afstraktið á veggjum heim­ila for­eldra, vina og vanda­manna þekktum þá ekki til þess umróts sem inn­rás afstrakts­ins olli í hug­mynda- og lista­lífi á land­inu: seinna komin á ung­lingsár fann maður fyrir við­líka hneykslun þegar súmmarar skóku borg­ara­legan list­heim­inn. Afstraktið var manni í upp­hafi rof, gat í mynd­heim­inn sem við blasti, litafletir sem ekki var ráðið í hlut­lægt, hús? gata, hvað? Og í setum undir þessum nýstár­legu verkum voru mynstruð efni í áklæðum og sauma­skap sem byggðu á sömu sköp­un­ar­þörf, lit­flötum í ein­víðu rými sem þóttu ekki til­töku­mál.

Nú er út komin bók hjá Veröld fyrir atbeina eld­hug­ans Knúts Bruun um afstraktið á ára­bil­inu 1950 til 1960 og er tví­tyngd, á ensku og íslensku. Verkið er í stóru broti, 24 x 29,5, 272 síður, en 266 með texta, prentað í Litáen, ríku­lega mynd­skreytt af verkum frá tíma­bil­inu, lík­lega stærsta safn á prenti af slíkum mynd­verkum. …