Mynd: Kristinn Magn­ús­son

Sverrir Norland

Ég styðst eig­in­lega við sömu reglu, sama hvað ég er að fást við (og þetta gildir ekki síst í skrif­unum): „Lögmálið um lág­marks­fyr­ir­höfn.“ Það þýðir, í ein­földu máli, að maður getur hlut­ina. Ef þú færð hug­mynd, þá get­urðu unnið úr henni. Gerðu það með þínu lagi, hafðu gaman af því – og ekki remb­ast. Skrifaðu bara. Slökktu á nið­ur­rifs­rödd­unum, bæði þeim sem koma að utan og innan. Reyndu eins lítið á þig og þú mögu­lega getur – eins mót­sagna­kennt og það hljómar, þá opnar sú still­ing fyrir flæði og fram­leiðslu­gleði. Og þú hlakkar til að halda áfram dag­inn eftir ... Og verður smám saman betri og betri og betri. Og verkin fleiri og fjöl­breytt­ari.

Annað væri, sér­tækara: Góð sagna­list snýst, að mínu viti, að stóru leyti um að vekja vænt­ingar meðal les­enda – og bregð­ast þeim svo ekki. Ef sagan hefst á orð­unum: „Öll ham­ingju­söm …