Menn hafa spáð enda­lokum skrið­drek­ans allt frá því að hug­myndin var fyrst lögð fram form­lega til fjölda­fram­leiðslu á fundi breskra hers­höfð­ingja árið 1915. Ári seinna var gefin út nákvæm skýrsla um hvernig nota bæri þetta nýstár­lega vopn í hern­aði. Hug­myndin var í raun að búa til eins konar dísilknúna skjald­böku sem myndi geta varist skotum óvina en um leið skotið til baka. Þá áttu þeir að eiga auð­veld­ara með að kom­ast yfir varn­ar­garða, gadda­vír og annað sem lagt hafði verið í vegi her­manna í fyrri heims­styrj­öld­inni mann­skæðu.

Fyrstu skrið­drek­arnir voru ekki sér­lega áhrifa­miklir eða margir á víg­vell­inum en þeir sýndu strax í fyrra stríði að þeir höfðu sitt hlut­verk. Gátu á sumum stöðum jafn­vel brot­ist í gegnum gadda­vír og grunna skurði, sem höfðu hingað til verið not­aðir til að halda víg­línum stöð­ugum svo árum skipti. Þó var kunn­átta manna, eða van­kunn­átta, slík að oft var hættu­legra að vera inni í …