Þúsundir Íslend­inga hafa flykkst að eld­gos­inu í Geld­inga­dölum síðan það hófst þann 19. maí. Það hefur verið titlað „túrista­gos“ víða vegna þægi­legrar aðkomu og mynd­rænum eig­in­leikum. Útlit er fyrir því að gosið sé komið til að vera í dágóðan tíma, en sumir hafa þegar farið oftar en einu sinni. Blaða­maður Stund­ar­innar ræddi við sex ein­stak­linga um upp­lifun þeirra af gos­inu. 

Feðgarnir Gunnar og Óliver ásamt Evu Ægis­dóttur, matrí­ark fjöl­skyld­unnarFjöl­skyldan fór saman að gos­inu og hinn ell­efu ára Óliver stóð sig eins og hetja.

„Brekkusöngurinn verði bara tekinn þarna“

Gunnar Krist­jáns­son, verk­efna­stjóri hjá Verkís, segir það hafa verið ómet­an­legt að sjá gosið; ekki síst þar sem hann er með masters­gráðu í jarð­fræði en átti enn eftir að upp­lifa eld­gos. „Þetta var mögnuð upp­lifun. Það var kom­inn tími á að sjá eld­gos, sér­stak­lega þar sem ég missti af Eyja­fjalla­gos­inu. Það er eitt­hvað svo ótrú­legt að verða vitni að svona hlutum. Það er mikil heppni líka að geta upp­lifað svona túrista­gos, að geta komið sér vel fyrir og fylgst með því. Maður sér fyrir sér að brekku­söng­ur­inn verði bara tek­inn þarna, ef þetta helst og Covid linnir. Það er erfitt að lýsa til­finn­ing­unni við að sjá svona hluti, en það er ótrú­legt hvað nátt­úran getur gert. 

Óliver, 11 ára, var hress og jákvæður alla leið­ina en við­ur­kennir að hann hafi verið dálítið þreyttur á loka­metr­unum. Þá var klukkan að nálg­ast mið­nætti og hann hafði gengið 15 kíló­metra í mis­góðri færð. „Þetta var mjög fal­legt. Ég hafði aldrei séð eld­gos áður. Gangan var dálítið erfið, en ég kvart­aði ekk­ert fyrr en í end­ann. Þetta var mjög spenn­andi og vel þess virði. Maður fær kannski bara að sjá svona einu sinni á lífs­tíð­inni,“ segir Óliver. 

Rakel Leifs­dóttirTón­list­ar­konan lýsir píla­gríms­ferð að eld­gos­inu og nátt­úru­feg­urð sem hreyfði við við­stöddum.

Pílagrímsför vonar og skilnings

Rakel Mjöll fór að eld­fjall­inu á sunnu­dag­inn, þann 28. maí. Hún lýsir göng­unni að gos­inu sem píla­gríms­ferð og segir mikla jákvæðni hafa ein­kennt and­rúms­loftið í marg­menn­inu. „Það var mikið fjöl­menni, en mín upp­lifun var að þetta væri eins og píla­gríms­ganga sem fólk lagði í. Orkan á svæð­inu var svo mögnuð. Það var svo mikil stemn­ing. Það var eng­inn að kvarta, sem maður heyrir oft­ast í fjöl­menni. Mér fannst allir vera saman í píla­gríms­ferð að eld­fjall­inu. Það var svo mikil von í loft­inu og líka svo mik­ill skiln­ingur fyrir nátt­úr­unni. Maður getur ekk­ert kvartað þegar maður sér svona feg­urð. Á baka­leið­inni byrj­aði að snjóa og það var allt í einu orðið gler­hált. Þá upp­lifði ég að allir væru bara skæl­bros­andi og tóku vel á móti snjó­hríð­inni, allir enn að hugsa um sína upp­lifun af því að sjá eld­gosið. Það var mikil jákvæðni og þakk­læti í loft­inu. Þetta var eins og sautj­ándi júní, engin grát­andi börn og eng­inn að kvarta. Það er ekk­ert annað hægt þegar maður sér svona feg­urð,“ segir Rakel.

Donna Cruz og kær­asti hennarDonna hefur farið að gos­inu tvisvar, bæði að morgni og að kvöldi til.

Var ekki að nenna en varð agndofa

Donna Cruz fór tvisvar að gos­inu. Í fyrra skiptið átti hún ekki von á því að upp­lifunin yrði jafn mögnuð og raun bar vitni. Hún fór því í annað skipti, við ljósa­skipti, og tók kærast­ann með. „Fyrra skiptið fór ég frekar snemma. Við lögðum af stað klukkan sjö um morgun og vorum komin heim um hádegi. Ef ég á að vera alveg hrein­skilin þá var ég ekki alveg að nenna því. Það er svo týpískt að allir missi sig yfir ein­hverju og svo sé það ekki þess virði. Þegar ég kom að gos­inu var ég bara agn­dofa. Þetta er alveg geggjað. Það er ótrú­lega nett að sjá þetta í per­sónu. Þetta er alvöru upp­lifun. Það heyr­ist í gos­inu og þetta er ótrú­lega fal­legt. Það kom samt á óvart hvað leiðin er erfið. Það er mik­il­vægt að fólk fari vel klætt og vel skóað. Ég fór aftur á sunnu­dag­inn með kærasta mínum og vinum okkar. Við vildum sjá gosið í ljósa­skiptum svo við lögðum af stað klukkan fjögur og vorum komin heim um mið­nætti. Leiðin var aðeins erf­ið­ari þá. Það var blautt og það snjó­aði. Það var líka mjög margt fólk. Það var samt ótrú­lega gaman að sjá þetta í myrkri. Þetta er alveg mögnuð upp­lifun,“ segir Donna.

Rós Krist­jáns­dóttir Hún ferð­að­ist með þyrlu að degi til, en vill einnig leggja ferð­ina á sig fót­gang­andi að kvöld­lagi.

Leigði þyrlu að gosinu

Rós Krisjáns­dóttir ferð­að­ist að gos­inu með þyrlu. Hún segir upp­lifun­ina hafa verið magn­aða, en væri til í að fara aftur fót­gang­andi. „Við leigðum þyrlu og flugum þannig að gos­inu. Það var í raun tvö­föld upp­lifun, að fara í þyrlu­flug og sjá eld­gos. Mér fannst eitt það magn­að­asta við þetta að heyra hljóðið í eld­gos­inu. Það er kraftur nátt­úr­unnar að fruss­ast úr iðrum jarðar. Það er alveg það magn­aða við þetta. Ég væri líka til í að ganga að þessu ein­hvern tím­ann, jafn­vel seinni part­inn. Það var mjög bjart þegar við vorum þarna svo maður sá kannski ekki alveg nógu vel skilin. Þetta var samt alveg geggjað í alla staði,“ segir Rós.

Lilja Guð­munds­dóttir

Ætluðu á Esjuna

Lilja Guð­munds­dóttir fór að gos­inu með for­eldrum sínum sunnu­dag­inn 21. mars, þegar gosið var nýbyrjað. Hún segir upp­lifun­ina hafa verið ótrú­lega, enda sé gosið ein­stak­lega ferða­manna­vænt miðað við það sem hún sá á Fimm­vörðu­hálsi. „For­eldrar mínir ætl­uðu að fara upp á Esju, en ég stakk upp á að við myndum bara drífa okkur að gos­inu. Þetta var algjör skyndi­á­kvörðun. Við lögðum í Grinda­vík og gengum þaðan. Það var eins og að labba í skrúð­göngu, það voru svo margir. Gangan var um það bil tveir og hálfur tími hvora leið. Ég var alveg að deyja í fót­unum eftir þetta. Þegar við vorum á staðnum var þetta bara svo magnað sjón­ar­spil. Við vorum þarna bara heil­lengi. Þetta er klár­lega með því flottasta sem ég hef séð. Þetta var mögnuð upp­lifun. Það að vera svona nálægt nátt­úr­unni og valdi hennar. Maður fann bara hit­ann frá nýja hraun­inu. Ég hef aldrei séð hraun flæða svona nema bara í bíó­myndum,“ segir Lilja.