Þúsundir Íslendinga hafa flykkst að eldgosinu í Geldingadölum síðan það hófst þann 19. maí. Það hefur verið titlað „túristagos“ víða vegna þægilegrar aðkomu og myndrænum eiginleikum. Útlit er fyrir því að gosið sé komið til að vera í dágóðan tíma, en sumir hafa þegar farið oftar en einu sinni. Blaðamaður Stundarinnar ræddi við sex einstaklinga um upplifun þeirra af gosinu. 

Feðgarnir Gunnar og Óliver ásamt Evu Ægisdóttur, matríark fjölskyldunnarFjölskyldan fór saman að gosinu og hinn ellefu ára Óliver stóð sig eins og hetja.

„Brekkusöngurinn verði bara tekinn þarna“

Gunnar Kristjánsson, verkefnastjóri hjá Verkís, segir það hafa verið ómetanlegt að sjá gosið; ekki síst þar sem hann er með mastersgráðu í jarðfræði en átti enn eftir að upplifa eldgos. „Þetta var mögnuð upplifun. Það var kominn tími á að sjá eldgos, sérstaklega þar sem ég missti af Eyjafjallagosinu. Það er eitthvað svo ótrúlegt að verða vitni að svona hlutum. Það er mikil heppni líka að geta upplifað svona túristagos, að geta komið sér vel fyrir og fylgst með því. Maður sér fyrir sér að brekkusöngurinn verði bara tekinn þarna, ef þetta helst og Covid linnir. Það er erfitt að lýsa tilfinningunni við að sjá svona hluti, en það er ótrúlegt hvað náttúran getur gert. 

Óliver, 11 ára, var hress og jákvæður alla leiðina en viðurkennir að hann hafi verið dálítið þreyttur á lokametrunum. Þá var klukkan að nálgast miðnætti og hann hafði gengið 15 kílómetra í misgóðri færð. „Þetta var mjög fallegt. Ég hafði aldrei séð eldgos áður. Gangan var dálítið erfið, en ég kvartaði ekkert fyrr en í endann. Þetta var mjög spennandi og vel þess virði. Maður fær kannski bara að sjá svona einu sinni á lífstíðinni,“ segir Óliver. 

Rakel LeifsdóttirTónlistarkonan lýsir pílagrímsferð að eldgosinu og náttúrufegurð sem hreyfði við viðstöddum.

Pílagrímsför vonar og skilnings

Rakel Mjöll fór að eldfjallinu á sunnudaginn, þann 28. maí. Hún lýsir göngunni að gosinu sem pílagrímsferð og segir mikla jákvæðni hafa einkennt andrúmsloftið í margmenninu. „Það var mikið fjölmenni, en mín upplifun var að þetta væri eins og pílagrímsganga sem fólk lagði í. Orkan á svæðinu var svo mögnuð. Það var svo mikil stemning. Það var enginn að kvarta, sem maður heyrir oftast í fjölmenni. Mér fannst allir vera saman í pílagrímsferð að eldfjallinu. Það var svo mikil von í loftinu og líka svo mikill skilningur fyrir náttúrunni. Maður getur ekkert kvartað þegar maður sér svona fegurð. Á bakaleiðinni byrjaði að snjóa og það var allt í einu orðið glerhált. Þá upplifði ég að allir væru bara skælbrosandi og tóku vel á móti snjóhríðinni, allir enn að hugsa um sína upplifun af því að sjá eldgosið. Það var mikil jákvæðni og þakklæti í loftinu. Þetta var eins og sautjándi júní, engin grátandi börn og enginn að kvarta. Það er ekkert annað hægt þegar maður sér svona fegurð,“ segir Rakel.

Donna Cruz og kærasti hennarDonna hefur farið að gosinu tvisvar, bæði að morgni og að kvöldi til.

Var ekki að nenna en varð agndofa

Donna Cruz fór tvisvar að gosinu. Í fyrra skiptið átti hún ekki von á því að upplifunin yrði jafn mögnuð og raun bar vitni. Hún fór því í annað skipti, við ljósaskipti, og tók kærastann með. „Fyrra skiptið fór ég frekar snemma. Við lögðum af stað klukkan sjö um morgun og vorum komin heim um hádegi. Ef ég á að vera alveg hreinskilin þá var ég ekki alveg að nenna því. Það er svo týpískt að allir missi sig yfir einhverju og svo sé það ekki þess virði. Þegar ég kom að gosinu var ég bara agndofa. Þetta er alveg geggjað. Það er ótrúlega nett að sjá þetta í persónu. Þetta er alvöru upplifun. Það heyrist í gosinu og þetta er ótrúlega fallegt. Það kom samt á óvart hvað leiðin er erfið. Það er mikilvægt að fólk fari vel klætt og vel skóað. Ég fór aftur á sunnudaginn með kærasta mínum og vinum okkar. Við vildum sjá gosið í ljósaskiptum svo við lögðum af stað klukkan fjögur og vorum komin heim um miðnætti. Leiðin var aðeins erfiðari þá. Það var blautt og það snjóaði. Það var líka mjög margt fólk. Það var samt ótrúlega gaman að sjá þetta í myrkri. Þetta er alveg mögnuð upplifun,“ segir Donna.

Rós Kristjánsdóttir Hún ferðaðist með þyrlu að degi til, en vill einnig leggja ferðina á sig fótgangandi að kvöldlagi.

Leigði þyrlu að gosinu

Rós Krisjánsdóttir ferðaðist að gosinu með þyrlu. Hún segir upplifunina hafa verið magnaða, en væri til í að fara aftur fótgangandi. „Við leigðum þyrlu og flugum þannig að gosinu. Það var í raun tvöföld upplifun, að fara í þyrluflug og sjá eldgos. Mér fannst eitt það magnaðasta við þetta að heyra hljóðið í eldgosinu. Það er kraftur náttúrunnar að frussast úr iðrum jarðar. Það er alveg það magnaða við þetta. Ég væri líka til í að ganga að þessu einhvern tímann, jafnvel seinni partinn. Það var mjög bjart þegar við vorum þarna svo maður sá kannski ekki alveg nógu vel skilin. Þetta var samt alveg geggjað í alla staði,“ segir Rós.

Lilja Guðmundsdóttir

Ætluðu á Esjuna

Lilja Guðmundsdóttir fór að gosinu með foreldrum sínum sunnudaginn 21. mars, þegar gosið var nýbyrjað. Hún segir upplifunina hafa verið ótrúlega, enda sé gosið einstaklega ferðamannavænt miðað við það sem hún sá á Fimmvörðuhálsi. „Foreldrar mínir ætluðu að fara upp á Esju, en ég stakk upp á að við myndum bara drífa okkur að gosinu. Þetta var algjör skyndiákvörðun. Við lögðum í Grindavík og gengum þaðan. Það var eins og að labba í skrúðgöngu, það voru svo margir. Gangan var um það bil tveir og hálfur tími hvora leið. Ég var alveg að deyja í fótunum eftir þetta. Þegar við vorum á staðnum var þetta bara svo magnað sjónarspil. Við vorum þarna bara heillengi. Þetta er klárlega með því flottasta sem ég hef séð. Þetta var mögnuð upplifun. Það að vera svona nálægt náttúrunni og valdi hennar. Maður fann bara hitann frá nýja hrauninu. Ég hef aldrei séð hraun flæða svona nema bara í bíómyndum,“ segir Lilja.