Verkið sam­anstendur af mál­verki, teikn­ingum, skúlp­t­úrum og klipptum útprent­uðum ljós­myndum þvingað saman í eitt verk sem er síðan ljós­myndað. Ljós­myndin er síðan unnin í mynd­vinnslu­for­riti. Útgangs­punktur verks­ins er hug­myndin um flokkun lista­verka niður í list­miðla. Ég velti fyrir mér mik­il­vægi þess að flokka, hvort það breyti upp­lifun áhorf­and­ans ef hann er með­vit­aður um hvaða list­miðil ræðir hverju sinni. Í raun „týn­ist“ hver ein­asti list­mið­ill í gegnum vinnu­ferlið við gerð þessa verks og er loka­út­koman aðeins sýnd í einum list­miðli, raf­rænu prenti í þessu til­felli. Með þess­ari aðferð minni finnst mér eins konar sjón­blekk­ing mynd­ast. Eru þetta mörg verk eða er þetta eitt heild­stætt verk? er einnig spurn­ing sem vert er að velta fyrir sér. End­ur­tekn­ing er mik­il­vægur þáttur í verk­inu þar sem útprent­uðu ljós­mynd­irnar innan verks­ins eru af skúlp­t­úr­unum, teikn­ing­unum og mál­verk­inu saman. Verkið fjallar því í raun­inni dálítið um sjálft sig.

Um listamanninn

Ásgerður Arn­ar­dóttir (1994) lauk BA námi í mynd­list úr Lista­há­skóla Íslands vorið 2018. Hún vinnur þvert á miðla. Viðkvæm og mót­an­leg efni koma oft fyrir í verkum hennar og spilar hún gjarnan með næmni og spennu. List­sköpun hennar inni­heldur oft og tíðum margar til­raunir og rann­sóknir, sem bein­ast að alls kyns áferð, litum og mynd­bygg­ingu með því mark­miði að skapa nýja til­finn­ingu eða upp­lifun. Í vinnu­ferl­inu not­ast Ásgerður gjarnan við hluti/brot úr umhverf­inu sem fanga athygli hennar, sem hún síðan útfærir á alls kyns máta, not­andi ólíka miðla; hún tekur ljós­myndir, málar, teiknar, vinnur í staf­rænu formi og svo fram­vegis. Vinnu­ferlið ein­kenn­ist þannig af end­ur­tekn­ingu og vörpun ólíkra sjón­ar­horna. Ásgerður hefur sýnt á fjöl­breyttum stöðum, sem dæmi má nefna einka­sýn­ingu hennar í SÍM salnum í byrjun árs­ins 2019, Kaffi Laugalæk 2020 og í Listasal Mos­fells­bæjar sem lauk nú í júní á þessu ári.

Heima­síða: asger­dur­arnar.com