Þar­lendir vís­inda­menn segja þetta afar mik­il­vægt skref í að rann­saka áhrif sjúk­dóms­ins. Fyllsta öryggis verði gætt þar sem allir sjúk­ling­arnir verði í ein­angrun frá upp­hafi smits. Þannig sé hægt að fylgj­ast nákvæm­lega með fram­gangi sjúk­dóms­ins frá fyrsta degi og allt þar til nokkrum vikum eftir að sjálf­boða­lið­arnir verða ein­kenna­lausir. Þeir verða síðan kall­aðir í reglu­leg við­töl í heilt ár á eftir.

Meðal þess sem rann­sóknin á að leiða í ljós er hversu mikið af veirunni þarf að vera til staðar til að valda smiti; sjálf­boða­lið­arnir koma til með að fá mis­stóra skammta sem verða gefnir með nefúða. Þeir verða allir á aldr­inum 18 til 30 ára og án und­ir­liggj­andi sjúk­dóma til að draga úr líkum á að þeir verði fyrir lífs­hættu­legum ein­kennum. Allt mun þetta koma að gagni við þróun lyfjakúra og bólu­setn­inga gegn veirunni.

Breska rík­is­út­varpið leit­aði álits á þessu hjá Julian Savulescu, sem er pró­fessor í sið­fræði við Oxford-háskóla. Hann sagð­ist vænta þess að siða­nefnd gæfi leyfi fyrir rann­sókn­inni þar sem hún væri rétt­læt­an­leg á tímum far­ald­urs. „Þegar heims­far­aldur geisar er tím­inn mældur í manns­lífum,“ segir Savulescu. „Nú þegar hefur meira en milljón manns látið lífið af völdum sjúk­dóms­ins. Vís­inda­mönnum ber sið­ferði­leg skylda til að þróa örugga og áhrifa­ríka bólu­setn­ingu – og gera það eins hratt og mögu­legt er. Miðað við það sem er undir væri sið­ferð­is­lega rangt að gera ekki slíkar rann­sóknir.“

Rann­sókn­inni verður stýrt af veiru­fræð­ingnum Chris Chiu við Imperial College í Lundúnum. Hann tjáði breska rík­is­út­varp­inu á dög­unum að allir sem að þessu verk­efni kæmu væru mjög með­vit­aðir um sið­ferði­legar skyldur sínar í garð sjálf­boða­lið­anna, enda myndi eng­inn leika sér að því að smita svo stóran hóp af hættu­legum sjúk­dómi. 

„Við höfum staðið fyrir sam­bæri­legum rann­sóknum á öðrum önd­un­ar­færa­sjúk­dómum í meira en ára­tug og alltaf gætt fyllsta öryggis,“ sagði Chiu. „Svona rann­sóknir eru aldrei án áhættu en við munum í sam­starfi við kollega okkar sjá til þess að áhættan sé eins lítil og mögu­legt er.“