„Ég hlust­aði á fréttir á RÚV, um krafta­verkið í Hafn­ar­fjarð­ar­höfn, ég gladd­ist inni­lega og ég tárað­ist, en ég rann líka til baka í tíma til þess þegar flug­vélin fór niður í Skerja­firði í ágúst árið 2000.“ Svona hefst færsla Krist­ínar Dýrfjörð, dós­ents við Háskól­ann á Akureyri, sem hún skrif­aði á Facebook fyrr í vik­unni. Sturla Þór Frið­riks­son, 17 ára gam­all sonur hennar og Friðriks Þórs Guð­munds­sonar, lést að kvöldi nýárs­dags árið 2001 eftir að hafa lent í flug­slysi í Skerja­firði í ágúst árið áður. 

Slys, sem varð í jan­úar, þegar ungir piltar óku út af Óseyr­ar­bryggju í Hafn­ar­firði og nokkurn tíma tók að ná tveimur þeirra upp úr köldum sjónum, vakti þessar minn­ingar hjá Kristínu, en Sturla var í sjónum í Skerja­firði í að minnsta kosti hálf­tíma áður en honum var bjargað. Hún seg­ist hafa hugsað mikið til pilt­anna og aðstand­enda þeirra síðan slysið varð. „Það er varla hægt að ímynda sér meira áfall; að fá þær fréttir að barnið þitt hafi lent í slysi sem þessu.“

Fréttir bár­ust síðan af því núna í vik­unni að allir væru þeir komnir heim af spít­ala. Móðir eins þeirra sagði að þetta væri krafta­verk og læknir, sem hafði umsjón með með­ferð þeirra á Land­spít­ala, sagði málið ein­stakt á allan hátt. Drengirnir hefðu verið í tvær klukku­stundir í hjarta­stoppi og væru einu Íslend­ing­arnir sem hefðu lifað slíkt af.

Getur ímyndað sér líðan foreldranna

„Ég var stödd í Finn­landi þegar ég las fréttir af slys­inu í Hafn­ar­fjarð­ar­höfn,“ segir Kristín. „Ég skoð­aði net­miðl­ana á nokk­urra mín­útna fresti til að athuga hvort eitt­hvað nýtt væri komið fram.

Þegar ég heyrði af þessu vökn­uðu strax þessar til­finn­ingar, það ger­ist alltaf þegar ég heyri af slysum hjá ungu fólki. Ég veit ekki hvort það er þannig hjá öllum sem hafa upp­lifað eitt­hvað svipað og ég, en þannig er það hjá mér. Ég veit ekki fyrir víst hvernig for­eldrum þeirra leið þegar þau fengu frétt­irnar af slys­inu, en ég get sann­ar­lega ímyndað mér það.“

Sturla Þór Frið­riks­sonHann lést að kvöldi nýárs­dags 2001 eftir að hafa lent í flug­slysi í Skerja­firði 7. ágúst 2000.

Mynd: Aðsend

Sturla var að koma heim af Þjóð­há­tíð í Vest­manna­eyjum með lít­illi Cessna-vél að kvöldi 7. ágúst um versl­un­ar­manna­helg­ina árið 2000. Vélin var við það að lenda á Reykja­vík­ur­flug­velli þegar flug­maður hennar fékk þau skila­boð frá flug­um­sjón að hann yrði að hætta við lend­ingu þar sem önnur flug­vél var fyrir á flug­braut­inni. Flug­mað­ur­inn hækk­aði flugið, ætl­aði að taka hring og lenda síðan, en skömmu síðar skall vélin í sjó­inn, brotn­aði og sökk. Nið­ur­staða opin­berrar rann­sóknar var að lík­lega hefði orsök slyss­ins verið sú að elds­neyti vél­ar­innar hafi verið á þrotum. Þrír lét­ust í slys­inu, þrennt til við­bótar slös­uð­ust mikið og lét­ust þau öll innan árs frá slys­inu.

Það gerðist, sem gerðist

„Ég hef ekki hug­mynd um hvað Sturla var lengi ofan í sjónum, minnst hálf­tíma er mér sagt, ég hef séð mynd­band af björg­un­inni og sá að björg­un­ar­menn virt­ust vera að sækja lík, svo komu þeir í fjör­una og þaðan upp á spít­ala. Ég hef aldrei séð sjúkra­skýrsl­urnar hans Sturlu, ég veit ekki hvað þeir voru lengi að koma í hann lífi.

„Auðvitað var kvíði, en líka það við­horf að það gerð­ist sem gerð­ist, við gætum ekki breytt því, bara verið til staðar. Svo vakn­aði Sturla,“ skrifar Kristín í færslu sinni.

Mynd: Aðsend

Hann var mikið skadd­aður inn­vortis og þurfti tugi ein­inga af blóði. Ég man eftir lækn­inum sem kom inn um nótt­ina og sagði við mig og okkur að ég skyldi ekki búast við neinu, dreng­ur­inn okkar væri örugg­lega heila­dauður. Ég reidd­ist og sagð­ist ætla að trúa því þegar það kæmi í ljós. Við fengum að fara aðeins inn til hans, áður en þeir svæfðu hann. Hann ýtti öxl­inni til, eins og hann gerði sem lít­ill drengur í svefni. Ég hélt í þessa hreyf­ingu, næstu vikur og mán­uði hélt ég í þessa hreyf­ingu. Svo tók við hræði­legur tími vökn­unar, mark­aður ofsjónum. Okkur var sagt að þó svo að Sturla lifði, gætum við átt von á að minnið væri farið, að hann gæti ekki lesið eða skrifað, að við ættum að búa okkur undir það versta. Auðvitað var kvíði, en líka það við­horf að það gerð­ist sem gerð­ist, við gætum ekki breytt því, bara verið til staðar.  Svo vakn­aði Sturla,“ skrifar Kristín í færslu sinni.

„Mikið gladd­ist ég við að heyra fréttir af því að drengirnir væru allir komnir heim af spít­ala“

Fyrir það þökkum við á hverjum degi

Þar skrifar hún að minni Sturlu hafi verið alger­lega í lagi, hann hafi getað lesið, kunnað ensku og húmor­inn hafi ekki verið langt undan. „En lík­am­inn var brot­inn, mænan í sundur, kvið­ur­inn opinn og náð­ist aldrei að loka honum. Hann komst í hjóla­stól, hann var á leið upp á Grensás, en það tókst aldrei að loka honum, að lokum náðu sýk­ingar tökum á honum, hann var svæfður aftur um miðjan des­em­ber og lést á nýárs­kvöld. En tím­inn sem við fengum með honum var okkar krafta­verk, að fá hann til baka og eiga tíma með honum var okkur dýr­mætt og fyrir það þökkum við á hverjum degi.“

Kristín Dýrfjörð„Þegar ég heyrði af þessu vökn­uðu strax þessar til­finn­ingar, það ger­ist alltaf þegar ég heyri af slysum hjá ungu fólki. Ég veit ekki hvort það er þannig hjá öllum sem hafa upp­lifað eitt­hvað svipað og ég, en þannig er það hjá mér.“

Mynd: Heiða Helga­dóttir

Kristín segir að það hafi glatt hana mikið að fá jákvæðar fréttir af drengj­unum sem lentu í slys­inu í Hafn­ar­firði. „Mikið gladd­ist ég við að heyra fréttir af því að drengirnir væru allir komnir heim af spít­ala og ég óska þeim og fjöl­skyldum þeirra sann­ar­lega vel­farn­aðar, ég veit að fram undan er mikil vinna.“