Þorpið mót­aði hann og þar er hans heima. Þar var hann sem ungur drengur með tak­marka­laust ímynd­un­ar­afl, drif­kraft og frelsi til þess sem honum sýnd­ist. „Þegar ég hugsa til baka þá var ég pínu tæpur sem barn. Ég var algjör­lega „obsessed“ á því átta ára gam­all að ég væri mis­pla­ser­aður. Að ég væri ekki sá sem fólk héldi að ég væri. Ég skoð­aði sjálfan mig og sá hvar útlim­irnir mættu lík­am­anum og fann línur á mér. Ég var alveg með það á hreinu að ég væri sam­settur. Að ég hefði ekki fæðst af móður minni heldur verið settur saman og komið fyrir þarna. Nótt eftir nótt klifraði ég út um svefn­her­berg­is­glugg­ann og beið eftir því að verða sóttur. Ég var sann­færður um að það kæmi utan okkar vit­undar, frá geimnum. Ég var þarna,“ segir hann þar sem við hitt­umst á Kaffi Slipp.

Heimili hans var und­ir­lagt af mennt­skæl­inugm að læra undir próf og ekki hægt að hitt­ast þar. Kröf­urnar voru ein­faldar en skýrar, gott kaffi, sóma­sam­legt næði og ágætt útsýni.

Sem barn Tveggja ára snáði með bangsa sem hann reitti allt loðið af þar til hann varð smám saman sköll­óttur. Hann reitti bangs­ann og tróð rónni upp í nefið á sér.

Mynd: Úr einka­safni

Hann heldur áfram: „Kannski af því að mér fannst ég ekki passa inn í. Kannski af því að þegar ég átt­aði mig á því að við erum ein­stök og dauð­leg þá fannst mér ég eitt­hvað skakkt settur saman, bæði gagn­vart fjöl­skyld­unni og öllu mínu umhverfi. Það var eitt­hvað öðru­vísi við mig en aðra. Þá meina ég ekki að ég hafi verið sér­stak­ari heldur öðru­vísi og kannski var ég það að ein­hverju leyti. Fjöl­skyldan mín sam­anstendur af bændum og sjó­mönnum. Þetta eru stórar ættir en þar var ekki mikið af lista­mönnum. Þegar ég byrj­aði að gera kvik­myndir var ég sá eini sem hafði farið þennan veg. Ég átti engar fyr­ir­myndir og hafði engan sem ég gat litið upp til.

„Nótt eftir nótt klifraði ég út um svefn­her­berg­is­glugg­ann og beið eftir því að verða sóttur.“

Ég held að flestir gangi í gegnum það á ein­hverjum tíma­punkti að finn­ast þeir ekki passa inn og mér hefur svo oft liðið eins og ég sé utan­veltu og passi hvergi inn. Ég er alltaf að díla við eitt­hvað sem er mjög djúp­stætt í mér og var sér­stak­lega ríkj­andi þegar ég var barn. Það er skárra núna þegar ég er að vinna með svo mörgu skrítnu fólki. Þá finn ég minna fyrir því.“