„Ég hef nokkrum sinnum reynt að leið­rétta þennan mis­skiln­ing um að ég sé Ísfirð­ingur, en blaða­menn taka það yfir­leitt út úr við­töl­unum, það þykir greini­lega svona óáhuga­vert,“ segir Örn og glottir. „Ég er hins vegar fæddur í Reykja­vík, flutti eins árs til Bol­ung­ar­víkur þar sem ég bjó til sex ára ald­urs en þá fluttum við til Græn­höfða­eyja og vorum eftir það á flakki þar til ég var svona ell­efu, tólf ára gam­all. Ég fór ekki til Ísa­fjarðar fyrr en 2002. Þá var pabbi orð­inn hafn­ar­stjóri þar en ég var að reyna að klára BA-nám í hljóð­upp­töku í London. Ég held að kall­inn hafi haft áhyggjur af því að ég væri þar bara að djamma og djúsa þannig að hann bauð mér að koma vestur og búa hjá sér svo ég gæti klárað BA-rit­gerð­ina í róleg­heitum. Mér fannst það góð hug­mynd þar sem ég var búinn að eyða öllum pen­ing­unum mínum í hljóð­kort í far­tölv­una og hafði verið hús­næð­is­laus í London í hálft ár. Hug­myndin var að vera á Ísafirði hjá pabba í tvo mán­uði og klára rit­gerð­ina, en þar kynnt­ist ég Rúnu Ezradóttur, kon­unni minni, flutti inn á hana nán­ast dag­inn eftir að við kynnt­umst og síðan höfum við mestan part búið í Súðavík. Samtals hef ég búið tvö ár af ævinni á Ísafirði, þannig að sá stimp­ill á engan veg­inn við rök að styðj­ast. Kom senni­lega til af því að þegar fyrsta platan mín kom út var ég á Ísafirði þegar blaða­menn­irnir hringdu og þeir bara drógu þessa ályktun.“

Æsku­ár­unum varði Örn sem sagt alls ekki á Ísafirði heldur á flakki milli heims­álfa, var sirka hálft árið á Græn­höfða­eyjum, nokkra mán­uði á ári í Reykja­vík, tölu­verðan tíma í Portúgal og Danmörku og svo hófst flakkið aftur. Hann segir þennan lífs­stíl hafa átt ágæt­lega við sig, hann sé í raun­inni hálf­gerður sígauni og finn­ist hann ekk­ert eiga rætur á einum stað frekar en öðrum. „Það var frá­bært að vera krakki í Afríku, synda í sjónum, eiga apa sem gælu­dýr, vera eig­in­lega ekk­ert í skóla og upp­lifa algjört frelsi. Ég var sendur í einka­skóla þarna á Græn­höfða­eyjum, en það ent­ist stutt, var eig­in­lega eins og að fara hund­rað ár aftur í tím­ann, kenn­ar­inn með brenni­netlu til að slá okkur með. Ekki bætti úr skák að ég er bæði les- og skrif­blindur þannig að þegar við fluttum heim og ég fór að sækja skóla var ég alltaf alveg á kant­inum með að ná að skilja það sem við áttum að læra.“