Þessi grein birtist upphaflega í Stundinni fyrir meira en 10 árum.

Refir drepast um allt land

Þriðj­ung­ur stofns­ins fall­inn frá 2008. Fyrstu bata­merk­in. Rann­sókn­art­eymi á Horn­strönd­um.

Refir drepast um allt land
Dauð tófa Þetta var ein af örfáum tófum í Fljótavík á Hornströndum. Hún fannst dauð í flæðarmáli óssins. Mynd: Gestur Pétursson. Mynd: Gestur Pétursson

Hrun hefur orðið í íslenska refastofninum frá árunum 2009 til 2013. Heimamenn í Fljótavík á Hornströndum segja að víkin hafi verið þéttsetin refum en nú séu flestir þeirra horfnir og grenin tóm. Vart varð við tófu þar í síðustu viku en hún fannst síðan dauð við ósinn.

Svipaða sögu er að segja annars staðar af Hornströndum þar sem refir hafa flosnað upp af óðulum sínum og margir þeirra drepist. Þessa dagana er rannsóknateymi vísindamanna á Hornströndum að rannsaka hvað hafi farið úrskeiðis. 

Árið 2008 var talið að um 14 þúsund refir væru í íslenska stofninum. 2010 var stofninn mældur með einungis 8 -9 þúsund dýr. Þessi þróun hélt áfram til ársins 2013 þegar svo virtist sem það hægði á þróuninni. Á síðasta ári varð þó vart við mikinn yrðlingadauða. Engin skýring er á þessu ástandi sem er um allt land.

Refir eru alfriðaðir á Hornströndum en annars staðar er stofninum haldið niðri af refaskyttum. Refir á Hornströndum hafa með tímanum orðið mjög gæfir og sumstaðar éta þeir úr lófa ferðamanna. Þetta á sérstaklega við um Hornvík og nágrenni. Göngufólk sem átti leið um Hesteyrarfjörð, Kjaransvík, Fljótavík og Aðalvík fyrir nokkrum dögum varð vart við örfáa refi sem flestir héldu sig fjarri. Að mati þeirra sem til þekkja hefur þarna orðið gjörbreyting og hrun í stofninum.

Kjósa
0
Hvernig finnst þér þessi grein? Skráðu þig inn til að kjósa.

Athugasemdir

Allar athugasemdir eru ábyrgð á þeirra sem þær skrifa. Heimildin áskilur sér rétt til að fjarlægja ærumeiðandi og óviðeigandi athugasemdir.
Tengdar greinar

Smitsjúkdómar

Mest lesið

Mest lesið

Mest lesið í vikunni

Maður getur ekki tekið neinu sem sjálfsögðum hlut
5
Viðtal

Mað­ur get­ur ekki tek­ið neinu sem sjálf­sögð­um hlut

Linda Þor­valds­dótt­ir er húsa­mál­ari sem mál­ar mál­verk og steypu­lista­verk í líki dauð­ans hafa vak­ið at­hygli á lóð­inni henn­ar. Und­ir niðri kraum­ar þung­lyndi sem hef­ur fylgt henni alla tíð. Sorg­ina þekk­ir hún, eft­ir að hafa misst syst­ur sína en í fyrra lést barns­fað­ir henn­ar þeg­ar hann féll of­an í sprungu í Grinda­vík. Eft­ir kuln­un hóf hún störf hjá Kirkju­görð­um Reykja­vík­ur.

Mest lesið í mánuðinum

„Ég var lifandi dauð“
3
Viðtal

„Ég var lif­andi dauð“

Lína Birgitta Sig­urð­ar­dótt­ir hlú­ir vel að heils­unni. Hún er 34 ára í dag og seg­ist ætla að vera í sínu besta formi fer­tug, and­lega og lík­am­lega. Á sinni ævi hef­ur hún þurft að tak­ast á við marg­vís­leg áföll, en fað­ir henn­ar sat í fang­elsi og hún glímdi með­al ann­ars við ofsa­hræðslu, þrá­hyggju og bú­lemíu. Fyrsta fyr­ir­tæk­ið fór í gjald­þrot en nú horf­ir hún björt­um aug­um fram á veg­inn og stefn­ir á er­lend­an mark­að.

Mest lesið í mánuðinum

Nýtt efni

Mest lesið undanfarið ár