Það er verið að færa veiði­heim­ildir úr íslenska kvóta­kerf­inu í kyrr­þey til græn­lenskra útgerða í eigu Íslend­inga,“ segir Kristján E. Gíslason, yfir­stýri­maður á tog­ar­anum Ottó N. Þor­láks­syni RE um þá ákvörðun íslenskra stjórn­valda að úthluta Græn­lend­ingum 5 pró­sentum af gull­karfa­kvót­anum til við­bótar. Þar með eru Græn­lend­ingar með 10 pró­sent af gull­karfa­kvót­anum en Íslend­ingar með 90 pró­sent. Þá er gert ráð fyrir að aðrar þjóðir veiði 350 tonn. 

Kristján bendir á að veiði­reynsla Græn­lend­inga hafi verið á bil­inu frá 200 tonn­num á ári og upp í 2.700 tonn árið 2014. Með ákvörð­un­inni sé verið að tvö­falda það magn. 

„Þarna er um að ræða auð­lind í þjóð­ar­eign. Það er óvið­un­andi að hluta hennar sé úthlutað til útlend­inga eftir geð­þótta ráðu­neyt­is­ins,“ segir hann og bendir á að stór hluti karfa­kvót­ans fari bak­dyra­megin til Íslend­inga sem að öllum lík­indum hafi þrýst á stjórn­völd. 

„Þarna er í raun verið að færa græn­lenskum útgerðum í íslenskri eigu auknar veiði­heim­ildir,“ segir Kristján og vísar til útgerða á borð við Brim, Síld­ar­vinnsl­una og Ísfé­lagið sem eru ráð­andi aðilar í nokkrum græn­lenskum útgerðum. Og verð­mæti kvót­ans telst vera millj­arðar króna. 

Margir stofnar

Kristján hefur ára­tug­a­reynslu sem skip­stjórn­ar­maður við gull­karfa­veiðar á Íslands­miðum. Hann er einn frum­herja við veiðar á Reykja­nes­hrygg. Hann segir málið ekki vera svo ein­falt að þarna sé um að ræða einn stofn. Gull­karfi