Brandur var búinn að sætta sig við að hann væri að deyja. Síðustu ár hafði hann, af óút­skýrðum ástæðum, smám saman misst mátt í öllum lík­am­anum og þegar hann fann að and­litið var nú einnig byrjað að dofna, sætt­ist hann við dauð­ann. „Ég upp­lifði ákveð­inn frið,“ segir hann. „Það hljómar kannski grimmt, en til­hugs­unin venst. Ástandið mitt var á hraðri nið­ur­leið, það vissi eng­inn hvað var í gangi og ég var í alls konar mis­heppn­uðum til­rauna­með­ferðum. Ég sá að þetta gat aðeins endað með dauða mínum og var búinn að sætta mig við það.“

Lífið hafði hins vegar önnur áform fyrir Brand. Hann átti enn eftir að halda mynd­list­ar­sýn­ingar, fara í svifflug, stofna frum­kvöðla­mið­stöð og vekja athygli á aðgeng­is­málum á Íslandi. Lífið var rétt að byrja. 

Fékk náttúruáhugann í vöggugjöf

Við hitt­umst á skrif­stofu Brands í Sjálfs­bjarar­hús­inu í Hátúninu og byrjum á því að tala um æsk­una, sem var heldur óhefð­bundin í til­felli Brands. Móðir hans, Bryndís Brands­dóttir jarð­eðl­is­fræð­ingur, var ein­stæð móðir og á miklu flakki, bæði inn­an­lands og utan, vegna náms og vinnu. „Það má eig­in­lega segja að ég hafi alist upp í far­þega­sæt­inu hjá mömmu á meðan hún rún­t­aði