Síðasta vetur eign­að­ist vin­kona mín stúlku­barn. Ég vitj­aði hennar þegar stúlkan var orðin einnar viku gömul, með­vituð um hvíld­ina sem fólk þarfn­ast á þessu við­kvæma tíma­bili, og stað­ráðin í að stoppa ekk­ert lengi.

Vinkonan sat í sófa með barnið í fang­inu og bauð mér sæti á stól and­spænis þeim. Ég sett­ist og dáð­ist að barn­inu og spurði hvernig hefði gengið og tal­aði eitt­hvað um fæð­ingar og hvít­voð­unga og hina heilögu nær­veru sem fyllti rýmið og dauð­ann og lífið og hvað þetta er nú furðu­legt allt saman og erfitt en gott og sæng­ur­kvenna­grát og nátt­úr­una og svo allt í einu, var mér ekki lengur til set­unnar boðið.Stóllinn sem ég hafði sest á, og var eini stóll­inn þarna inni, var svo óþægi­legur. Ég spratt á fætur og sá að um ræddi form­fagra en rygð­aða járn­grind með ólögu­legu tré­sæti sem slípað hafði verið niður þannig að sára­lítið var eftir.

Æ, fyr­ir­gefðu, sagði vin­kona …