Óskar tekur á móti blaða­manni og ljós­mynd­ara Stund­ar­innar við úti­dyr heim­ilis hans í Hvassa­leiti. Í hús­inu er rekin félags­mið­stöð fyrir aldr­aða og í and­dyr­inu er búið að stilla upp fjölda páska­eggja og heim­il­is­fólk getur skráð sig fyrir eggi. Hann segir sposkur frá því að hann sé búinn að panta sér stærsta eggið, sem er lík­lega um 3 kg að þyngd. Hann ætli hins vegar ekki að greiða fullt verð fyrir það. Þarna slær hann strax tón­inn fyrir heim­sókn­ina. Það hafði heyrst að Óskar væri mik­ill húmoristi og það er deg­inum ljós­ara að það er engin lygi.  

Óskar er fæddur árið 1954. Hann var yngsta barn þeirra Krist­ínar Lauf­eyjar og Margeirs sem bjuggu á Brá­valla­götu í Reykja­vík með börnin sín fjögur, tvo drengi og tvær stúlkur. Þegar Kristín Laufey sá Óskar nýfæddan sá hún strax að eitt­hvað amaði að honum en hún þekkti þó ekki Downs-heil­kennið. Á þessum árum voru börn með það heil­kenni nefni­lega ekki mikið á meðal fólks.

Í við­tali sem birt­ist í Viljanum í verki, sögu Styrkt­ar­fé­lags van­gef­inna 1958–2008, minn­ist Kristín Laufey fæð­ingar yngsta son­ar­ins. „Ég get ekki sagt að það hafi verið áfall að kom­ast að þessu. Við Margeir vorum sam­stiga og ákváðum að gera það besta úr þessu öllu saman,“ sagði hún meðal ann­ars þar. Þeim var ráð­lagt að láta hann frá sér á Kópa­vogs­hæli en tóku það ekki í mál og voru þvert á móti ákveðin í því að leyfa honum að njóta sín eins og hann var. Hugarfar og fram­sýni for­eldra hans var gæfa Óskars, sem átti með þeirra hjálp eftir að eiga ham­ingju­ríkt líf.