Stúlka með höfuð er þroska­saga Þórunnar Valdi­mars­dóttur rit­höf­undar. Bókin fjallar um líf skálds­ins og sagn­fræð­ings­ins frá vöggu til full­orð­ins­ára. Það má með sanni segja að lýs­ingar á mönnum og mál­efnum eru afar skraut­legar og bein­skeyttar. Til­finn­ingin er sú að ekk­ert sé tabú við skrifin. Allt skal sagt og ekk­ert und­an­dregið. 

Þetta kemur vel fram þar sem Þórunn fjallar um for­eldra sína, afa og ömmur. Amma hennar á hæli í von­lausri glímu við sýflis sem hafði afskræmt hana. Og hún lýsir tröppu­gang­inum í hjóna­bandi for­eldra sinna. Pabbinn var kvenna­ljómi sem gat ekki haldið tryggð við eig­in­konu sína. Hann var ekki bara í hefð­undnu fram­hjá­haldi heldur „trylltur af föstu fram­hjá­haldi“. Þetta ástand er Þórunni sárt og hún á erfitt með að taka föður sinn í sátt. Fram­hjá­haldið end­aði svo með skiln­aði með til­heyr­andi erf­ið­leikum og sárs­auka. Það má lesa á milli lína að móðir Þórunnar á alla samúð barns­ins. Móðir Þórunnar glímdi við grimm örlög því hún fékk sýk­ingu sem varð til þess að hún missti kjálka­beinið og hálft and­litið. Hún varð afskræmd. Þórunn lýsir því að þetta hefði orðið til þess að hún lét af for­dómum gagn­vart ófríðu fólki. 

Á köflum eru lýs­ingar Þórunnar svo kostu­legar að hlát­ur­inn bók­staf­lega sýður í manni. Jafnvel þegar dram­inn er í hámarki er stutt í húmor­inn. Þórunn hefur þennan ein­staka hæfi­leka að geta séð ljósið í gegnum hvaða svart­nætti sem er. Bókin er skrifuð í skugga þess að eig­in­maður hennar, Eggert Þór Bern­harðs­son, rit­höf­undur og pró­fessor, varð bráð­kvaddur á gaml­árs­dag í fyrra. Harmur Þórunnar er sem rauður þráður í gegnum bók­ina en húmor­inn er til staðar. 

Þjóðþekktir elskhugar

Víst er að margur sið­prúður mun súpa hveljur við lest­ur­inn. Þórunn lýsir kyn­þroska sínum og ást­ar­lífi. Þannig lýsir hún með eft­ir­tekt­ar­verðum hætti þegar fyrsti kyn­bloss­inn kom til. Þá dregur hún ekk­ert af sér í lýs­ingum á ást­ar­málum sínum. Þjóð­þekktir ein­stak­lingar dúkka upp sem elsk­hugar.