Andleg efling kvenna

Auður: „Ég átti fyrsta barnið mitt hefð­bundið, á Land­spít­al­anum, það eru 28 ár síðan. Stelpuna mína, fyrir 25 árum, átti ég á elli­heim­il­inu á Horna­firði. Ég ákvað að treysta bara þess­ari flottu ljós­móður sem var þar, í stað þess að fara að bruna í bæinn. Ég átti þá inni á stofu, og lá sæng­ur­leg­una í kjall­ar­anum á elli­heim­il­inu á Höfn í Horna­firði. 

Svo var ég í Banda­ríkj­unum, bjó í Seattle og búin með jóga­nám þar, og hafði verið í algjör­lega frá­bæru með­göngu­jóga. Þar fæ ég nýja menntun, og alveg nýja sýn á fæð­ing­ar­fræðin. Því þótt ég hafi treyst mér til að eiga á elli­heim­il­inu á Horna­firði, og ekk­ert þurft nema hljóð­pípu, þá var ég ekki búin að fá þessa fæð­ing­ar­fræðslu. Þannig að ég ligg bara á bak­inu, með lapp­irnar upp í loft eins og hentar lækn­inum.“ 

Andaði barninu í heiminn

„Ég þurfti fæð­inga­fræðsl­una. Að heyra að það hjálp­aði að fara á fjóra fætur, og standa, og vera í vatni, að lík­am­inn þurfi að fá að ráða sjálfur. Ég bjó í teppa­lagðri stúd­enta­í­búð þarna úti, sem mig lang­aði ekki að fæða í, en ég fékk dásam­legt fæð­ing­ar­heim­ili, þannig að það var soldið eins og heima­fæð­ing. Stofa, með potti, í algjörri sælu. 

Þar átti ég þessa upp­lifun af jóga­fæð­ingu, að anda barn­inu í heim­inn. Ég bók­staf­lega and­aði honum í heim­inn. Þá skildi ég þetta: Mín fæð­ing, þetta er mín fæð­ing! Á ensku er sagt „when a woman owns her birth she owns her